Plus Column

'Hi! Wat vind je van homoseksualiteit?'

Yasmina Aboutaleb Beeld Agata Nowicka

De ochtend dat ik van huis ging om een muts te kopen, waren de strooiwagens uren bezig geweest de straten te witten. Het vroor niet, maar gevoelsmatig was ik in Siberië. Meer mensen moeten dat gevoel hebben gehad, of het is ineens heel hip om een muts te dragen, want overal waar ik kwam, waren die dingen uitverkocht.

Ja, in de toeristenshops waren ze nog wel te koop, maar ik houd nou ook weer niet zo veel van Amsterdam dat ik er als een Italiaanse toerist bij wil lopen.

In de Bijenkorf hadden ze er nog een paar, maar die waren blijkbaar van zo extreem zeldzame wolsoorten ('luxe wolblend' of 'kasmiermix', zo stond het op het etiket) ­gemaakt, want ze durfden er honderd euro voor te vragen.

En toen stond ik weer op de Dam. Mutsloos, koud en vol zelfmedelijden - het ideale slachtoffer voor de straatverkoper. Een jongen in een zwarte bomberjack liep op me af.

"Hi! Wat vind je van homoseksualiteit?" vroeg hij.
"Eh, homoseksualiteit? Niks. Ik bedoel: ­prima," zei ik.
"Heb je homoseksuele vrienden?"

Ik begon te graven. Er waren natuurlijk mijn kennissen uit het theater, waar ik als student had gewerkt. En ik heb ook nog wat collega's die, geloof ik, homo zijn, maar ik kom altijd heel laat achter die dingen.

"Ja," zei ik toen maar.
"Vind jij dat ze zichzelf moeten kunnen zijn?"
"Ja, natuurlijk."

"Wat zou je ervan vinden als dat niet kon. Als ze werden vervolgd?" Hij wachtte mijn antwoord niet af. "Er zijn namelijk landen waar dat aan de orde van de dag is. In Oeganda, bijvoorbeeld, worden mensen vervolgd, gemarteld en vermoord omdat ze homo zijn. Er is zelfs een dodenlijst... Wij proberen de homo's in die landen te ondersteunen."

Please laat dit een petitie zijn, dacht ik, want ik kon er niet nóg een goed doel bij hebben. Ik steunde er al vier en ik was op dit moment vooral zelf een goed doel, vond ik.

Maar hoe zeg je in hemelsnaam 'nee' tegen zo'n jongen?

Show, hij had zijn naam met een hartje in plaats van een 'o' geschreven, bleek namelijk een Caraïbische achtergrond te hebben en uit persoonlijke ervaring te weten hoe het is om als homo niet geaccepteerd te worden door je gemeenschap. Niet dat hij bedreigd werd, maar toch.

Voor slechts tien euro per maand kon ik homo's wereldwijd helpen. Het was een kwestie van iban hier, handtekening daar, en klaar is Yasmina. De jongen glimlachte zo lief als hij kon.

"Ik moet erover nadenken," mompelde ik, ­terwijl ik naar de grond keek.
Even later zat ik op de fiets, zonder muts, maar mét schuldgevoel.

Yasmina Aboutaleb (1986) rapporteert op dinsdag en donderdag voor Het Parool vanuit de stad. Lees al haar columns terug in het archief. Reageren? yasmina@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden