Nour Bakhcha.Beeld -

‘Hey knorretje, word je wakker?’

Het Parool Columnfestival

Het Parool Columnfestival is weer van start gegaan onder Amsterdamse middelbare scholieren. Deze keer is het de beurt aan Nour Bakhcha en Lulu Hussem.

Nour Bakhcha, Montessori Lyceum Amsterdam, 4 vwo: ‘Hey knorretje, word je wakker?’

Ik lig in mijn bed en mijn moeder komt aangedaan binnen. Ik begin me al warm van binnen te voelen en mijn hart bonkt in mijn keel. Terwijl mijn moeder het bericht voorleest, weet ik niet wat ik moet denken, voelen of zien.

Het enige wat ik kan, is luisteren. Ik geloof mijn oren niet.

De appjes stromen binnen. ‘Leeft ze nog?’ ‘Wat is er gebeurd?’ ‘Waar is ze?’ Ik zet mijn telefoon op vliegtuigstand en staar naar het plafond. Alles gaat door mijn hoofd en ik val langzaam in slaap.

“Psst, psst, hey jij! Knorretje, word je wakker?” Ik doe mijn ogen open en zie ijs, kinderen die met sneeuwballen gooien, skiërs en misvormde sneeuwpoppen.

Ik kijk naar links en zie mijn vriendinnetje liggen, een trauma­helikopter en haar familie. Ik ren ernaartoe en hoor haar laatste woorden: “Ik ga je missen knorretje.” Ik kijk naar haar blauw­paarse gezicht en schrik wakker.

Dan sta ik naast het ziekenhuisbed en heb ik haar koude, gele hand vast. De tranen rollen over mijn wang. In mijn rechteroor hoor ik de hartslagmeter. De machines doen goed hun werk om haar levend te houden, maar iedereen weet dat ze er niet meer is als die machines het niet doen.

Zondag 24 februari om 11.11 uur was je laatste ademhaling.

Zondag 3 maart om 11.11 uur schijnt heel mooi zonlicht in de kerk. Ik laat tranen van verdriet en van blijdschap.

Blijdschap, omdat ik weet dat je een engel bent geworden. En van verdriet, omdat ik je moet loslaten.

Lulu Hussem.Beeld -

Lulu Hussem, Pieter Nieuwland College, 5 vwo: ‘Ik hou je stevig vast, ik laat niet los’

Zonnetje en een wolkje, volgens de NOS. Ik zit achter op de fiets bij jou en, weet ik veel, het lijkt wel windkracht 84. 84, de leeftijd waarmee we je weleens bestempelen. Omdat je rugklachten hebt, omdat je ‘oud’ bent, omdat je 18 bent. Je grote zwarte pufferjacket ruikt naar Maccie, bier en sinds kort ook naar hasj. Ik hou je stevig vast, ik laat je niet los.

Meisjes die je misbruiken voor bier, wijn, wodka, Safari, Malibu, jenever. Meisjes met iets te diepe V-halstruitjes, iets te grote tieten en een iets te goed figuur. Ze buigen allemaal iets te ver naar voren om zichzelf te showen en kijken je smekend aan. Want jij bent 18. Dus wat moet je nou met mij?

De wolken trekken weg en de wind gaat liggen, maar je goudblonde-normaal-zo-goed-in-­model-zittende haren blijven alle kanten op staan. Je ademhaling is dieper dan normaal, net als ­gisteravond.

Gisteravond, toen het licht van de enige brandende gloeilamp je huid bescheen en hem daarmee warme zomerse tinten gaf in het donker. Je haalde je hand door mijn haar. Dat was het moment waarop je zei hoe mooi je me vond en vindt. Je wou het me laten zien. Iets wat ik niet begreep, begrijp. Wat moet je met mij?

Een potje vet met een paar mini­doperwtjes. Je zou kunnen gaan voor een zandloper met bloemkolen of voor een peer met perziken. Maar je boog naar voren en kuste me.

Nog steeds zit ik achter op de fiets en nog steeds laat ik je niet los. Bij de Noord/Zuidlijn moet ik je nu al week na week, maand na maand, wel loslaten. Altijd vrolijk, toch met verdriet en tegenzin. Ik laat je daar los na ‘Hoe was je rijles?’, ‘Doe je oma de groetjes van me’, ‘Waarom zij, niet ik?’ en ‘Hou ook van jou’.

Vandaag, vlak voordat we er zijn, anderhalf jaar na de eerste keer, zeg je opeens: “Het klinkt raar, maar gister voelde ik me weer echt verliefd op je.”

Ik ook op jou, dacht ik. Of ik het zei, weet ik niet meer.

Ik begrijp je nu nog niet. De keuzes die je maakt, wat je zegt of doet. Ik begrijp het soms gewoon echt niet. Maar later, als ik ook ‘oud’ ben en rugklachten heb, dan misschien wel.

Dus heb geduld, want over minder dan 365 dagen, op een zonnige winterdag wanneer de wateren bevroren zijn en de sneeuw onder je voeten kraakt, wanneer je alweer 19 bent, zal ik ook 18 zijn.

Vanwege het reces van de gemeenteraad is de Republiek Amsterdam met zomer­stop. De ruimte wordt nu beschikbaar gesteld aan Amsterdamse ­scholieren: een samen­werking van productiehuis Nowhere en Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden