Femke van der Laan. Beeld Agata Nowicka

‘Het zijn de gevoelige mensen die er niet tegen kunnen’

Plus Femke van der Laan

Ik hum. Mijn lippen op elkaar. Zo zacht dat alleen ik het kan horen. Ik probeer mijn oren af te leiden van het ­geluid van de sleutelmachine. Het frezen bezorgt me kippenvel. Het is alsof de sleutelmaker met zijn nagels over een schoolbord krast. Ik luister naar mijn gehum om het slijpen niet te hoeven horen.

Ik heb er vier gevraagd. Twee setjes van twee. Voor de deur beneden en voor de deur boven. Ergens deze ­zomer had ik weer eens gezegd: “Hou maar. Komt vast nog weleens van pas.” Nu laat ik twee setjes bijmaken. Binnenkort zeg ik vast weer een keer dat het handig is om ze te houden. Voor de plantjes. Of de post. Of ­gewoon, als reserve. Dan is er nog een plek in de stad waar ik heen kan als ik mijn sleutels ooit kwijtraak.

De sleutelmaker legt de eerste sleutel op de toonbank. Hij wijst naar mijn armen. Kippenvel. “Kun je er niet ­tegen?”

“Nee.”

“Schoolbord?”

Ik knik.

Hij knikt ook. “Ik zal het snel doen.”

Hij draait zich weer om naar de sleutelmachine. Hij draait de sleutels vlug in en uit de klemmen. Het frezen duurt even lang.

Ik hum. Intussen ga ik met mijn vingers door een bak met labels. Ik kies een paarse en een groene en leg ze naast de eerste sleutel op de toonbank. Even later zet de sleutelmaker de machine uit.

“Het zijn altijd de gevoelige mensen die er niet tegen kunnen.” Hij wijst weer naar mijn arm. “Bijna iedereen heeft het met schoolborden. Haast niemand met dit.” Hij gebaart naar de machine achter hem. “Mijn dochter kon er ook nooit tegen. Ook zo gevoelig.”

“Ik heb het ook met vingers over een ballon. Dat piepen. Ik denk dat ik dat het ergste vind.”

“Mijn dochter is hier al jaren niet meer geweest.” Nu maakt hij een gebaar naar voren. Naar de drempel. Ik kijk even achterom. De man pakt het paarse label en draait het ringetje door twee sleutels. Daarna doet hij de andere sleutels aan het groene labeltje. “Ze is gewoon heel gevoelig.”

“Het is ook een rotgeluid.”

“Ja, maar zij is heel gevoelig. Ze vindt het leven ingewikkeld.” Hij kijkt me aan. “Vind jij het leven ook ingewikkeld?”

Ik schud mijn hoofd. Behalve op mijn verjaardag, wil ik zeggen. Als er ballonnen zijn. Ik houd mijn mond.

“Gelukkig maar.”

Hij schuift de setjes naar me toe. Ik zie iets opgeluchts in zijn blik. Alsof hij echt blij is dat ik het leven niet ­ingewikkeld vind.

Even wil ik een setje terugschuiven. Hou maar, dat is handig. Als reserve. Dan steek ik ze allebei in mijn zak.

Femke van der Laan is journalist. Wekelijks schrijft ze een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden