Plus Column

Het wordt een heerlijk avondje met een Piet naar keuze

Patrick Meershoek Beeld Maarten Steenvoort

Als Sinterklaas komende zondag zijn gebruikelijke feestelijke entree maakt in de stad, lijkt dat mij een overtuigend bewijs van zijn waarachtigheid.

Een gewone sterveling van vlees en bloed, uitgerust met een begrensd incasseringsvermogen, had de ruziënde heethoofden in het kikkerland al lang de natte blafhoest toegewenst en was deze winter lekker met een goed boek aan de een of andere costa blijven hangen.

De Koekse en Pepernootse twisten gaan inmiddels hun vierde jaar in, en nog steeds is er weinig uitzicht of hoop op een bestand. De aanhangers van de Schoorsteenpiet hebben de hoofdstad in handen en de belangrijkste televisiestations.

De voorstanders van Zwarte Piet zijn heer en meester in het binnenland en voeren gerichte aanvallen uit via de sociale media en de brievenrubrieken.

Een definitieve oplossing lijkt een zaak van lange adem. De tegenstanders van verandering vormen een overgrote meerderheid van de bevolking. Een meerderheid die weliswaar elk jaar een beetje kleiner lijkt te worden, maar zelfs dan misschien nog wel tientallen jaren verwijderd is van de landelijke omarming van de nieuwe Schoorsteenpiet.

Het resultaat is een Sinterklaasfeest à la carte met iedereen een eigen Piet naar keuze.

Amsterdam viert de intocht dit jaar voor het eerst zonder Zwarte Pieten, maar in de omliggende dorpen wordt de aankomst van de Sint en zijn gezelschap tegenwoordig demonstratief aangeprezen als 'traditionele intocht', om maar duidelijk te maken dat er binnen de gemeentegrenzen geen behoefte bestaat aan stadse nieuwlichterij.

Het doet een beetje denken aan de verdeeldheid binnen de gereformeerde kerk die vertakkingen kent waar psalmen uit overtuiging ritmisch worden gezonden en filialen waar uit overtuiging niet-ritmisch wordt gegalmd.

Zo zullen er straks feestzalen zijn waar uit overtuiging aangepaste sinterklaasliederen worden gezongen, en zalen waar de klassieke teksten de voorkeur genieten. Het anders-zijn versterkt de identiteit van de gelovigen.

Hetzelfde geldt vermoedelijk voor de uitdossing van Piet. Er zijn mensen die zich verbonden voelen met een oer-Nederlandse traditie door een zwarte maillot met fluwelen pofbroek aan te trekken, het gezicht zwart te schilderen en een krullenpruik op te zetten: onder een dikke laag schmink gaat de echte Nederlander schuil.

In andere kleedkamers wordt de verandering van de samenleving aanvaard, de ene keer met enthousiasme, de andere keer met overwonnen aarzeling.

Daar wordt de aanpassing van het uiterlijk van Piet gezien als een onvermijdelijke modernisering van het kinderfeest en een garantie dat een dierbare traditie ook in veranderde omstandigheden nog lang kan blijven worden gevierd.

Het mooie van de Sint is dan wel weer: hij houdt van alle kinderen, ongeacht de kleur van de Piet die zij toezingen.

Patrick Meershoek is verslaggever van Het Parool. Reageren? patrick@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden