Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Het wordt dus weer zo’n dag

PlusTheodor Holman

Een droom over mijn vader.

Hij stierf 33 jaar geleden.

In mijn droom zei hij dat hij verliefd was op mijn vrouw

en dat zij ook verliefd was geworden op hem.

“Ik begrijp het,” zei ik.

Eenmaal ontwaakt had ik verdriet, en het duurde misschien wel een minuut voordat ik weer alles op z’n plek had gezet.

Wilde ik eigenlijk wel wakker worden?

Mijn vrouw heeft mijn vader nooit ontmoet.

Op het moment dat ik mijn droom wilde vertellen, schaamde ik me. Dus ik zweeg. Schaamte is misschien wel synoniem voor weerloos. Ik heb me altijd tegenover mijn vader weerloos gevoeld.

Nou ja, ik moet niet psychologiseren.

Het vreemde was dat ik van de week nog een keer had gedroomd over mijn vader. We waren in Indië (ben ik nooit geweest), het was oorlog (nooit meegemaakt). Mijn vader zei toen de Duitsers voor ons huis in Indië stonden (dat huis leek op een vakantie­bungalow in Italië): “Wees niet zo laf, ­lafaard!”

Ook toen totaal van slag wakker geworden.

Vooral omdat mijn vader zo’n lieve man was. Liever dan ik. Door de oorlog verzwakt. Waren de woorden die hij tegen mij sprak de woorden die ik aan hem wilde zeggen? Hij voelde zich minderwaardig. Zeker. Niet door zijn kleur (althans, dat weet ik niet precies, want het was nooit een onderwerp bij ons thuis), maar meer omdat hij, op zijn vrouw na, bijna alles had verloren wat hem dierbaar was. Indië, zijn ouders, vrienden, zijn ­carrière. Hij vond de politiek, inclusief de oorlog, daaraan schuldig. Dat heeft hij wel eens gezegd: “Ik voel me aan alles schuldig, maar ik heb geen schuld.” Het had hem onzeker gemaakt.

Het zijn dit soort regels, zinnen en over­wegingen die m’n dag na zo’n droom grijs kleuren.

Het wordt dus weer zo’n dag.

Ik geloof er sterk in – een gedachte van ­Harry Mulisch meen ik – dat het droomleven in niets verschilt van het werkelijke leven.

Je hebt het echt meegemaakt.

Toen ik mijn ochtendkoffie dronk, kreeg ik weer de pest in, want ik herinnerde me de geboortedatum van mijn vader niet meer en ik vond het te stom om mijn broer of zuster hiervoor te bellen.

In ging naar de kelderbox en haalde de kist met papieren tevoorschijn.

Door die rotcorona was zijn verjaardag langs me heen gegaan.

Weer de pest in.

Waarom eigenlijk?

Ik weet het niet.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden