Nico Dijkshoorn.Beeld Artur Krynicki

Het was niet mijn beste week, iedereen gaat dood

Nico Dijkshoorn

Justin Townes Earle is dood. Hij werd 38 jaar oud. Justin maakte een van mijn lievelingsplaten: Nothing’s gonna change the way you feel about me now.

Ik kocht de plaat omdat Justin de zoon was van Steve Earle. Ik luisterde naar de eerste zinnen. ‘Hear my father on the radio singing take me home again. 300 miles from the Carolina coast and I’m skin and bones again. Sometimes I wish that I could get away. Sometimes I wish that he’d just call. Am I that lonely tonight, I don’t know.’

Vooral over dat telefoneren. Daarna was Steve Earle de zingende vader van Justin. Niet omgekeerd. Het was de genadeloze eerlijkheid die mij trof. De zoon zijn van een beroemde vader, boos zijn dat hij je al jong in de steek heeft gelaten, zelf – net als je vader – aan de dope gaan, zelf – net als je vader – gitaar leren spelen, weten dat je altijd zal worden vergeleken met je vader en dan op die manier je plaat openen.

Hij zingt meer geweldige zinnen. ‘Baby’s got a bad idea I can see it in her eyes.’ Prachtig. Op de bank zitten, je vriendin komt binnen, ze kijkt je aan en je weet het meteen: die zie je de komende drie dagen niet. Of nooit meer.

Justin zien we nooit meer. Doodsoorzaak voorlopig onbekend, maar wie zijn platen luistert weet genoeg. Hij zocht de dood in ieder liedje. Met zijn hielen nog bij zijn vrouw en dochter, maar zijn tenen altijd boven de afgrond. Zo makkelijk om je langzaam voorover te laten ­vallen.

Justin Townes Earle zijn dood komt midden in een tijd waarin meer dan gemiddeld aan sterven wordt gedacht. Ik liep gisteren door de Warmoesstraat en telde 43 mensen die de dood of de dood van anderen niet vrezen.

Laat ik het zo zeggen: het was niet mijn beste week. Iedereen gaat dood of iedereen schrijft over de dood. Over de hele wereld zitten singer-songwriters in schaars verlichte kamertjes liedjes te schrijven over deze nieuwe tijd. Over verlies. Over het nieuwe aanraken.

En toen was daar de nieuwe plaat van The ­Killers. Ook zij zingen over de dood, maar vallen er woest op aan. De liedjes klinken groots. Ze doen denken aan vervlogen tijden, nog maar zes maanden geleden. Aan volle stadions. De hele plaat: één grote middelvinger naar depressie. Prachtige zinnetjes. Lindsey Buckingham, de oude gitarist van Fleetwood Mac, valt met een gitaarsolo aan op al het verdriet, alle ellende en je denkt: het komt goed.

Nico Dijkshoorn schrijft twee keer per week een column voor Het Parool, en spreekt zijn bijdragen ook in. Reageren? n.dijkshoorn@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden