Beeld Sjoukje Bierma

Het was niet de eerste beroving in deze buurt

PlusMaarten Moll

Hoe vaak heb ik ze niet, half uit het raam hangend, nagekeken? Hoe ze naar school fietsten, of weer naar hun moeder, of weet ik veel waarheen.“Licht aan!” ­roepend. Of: “Heb je je bitje bij je?”

Zondagavond na Heel Holland bakt keek ik ze weer na (ritueel), en zag ik de rode lichtjes in de verte verdwijnen.

Een paar jaar geleden vroeg ik ze nog of ze even wilden appen als ze veilig bij hun moeder waren aangekomen, nauwelijks driehonderd meter verder, aan de andere kant van de A10.

Vonden ze overdreven.

Dat snapte ik wel, maar dat liet ik niet blijken. (Zelf dan maar appen. ‘Waarom appen jullie niet?’ ‘Jezus, pap, het is maar een klein stukje.’ ‘Ja, maar toch wil ik het.’ Het vermoeid kijken en zuchten aan de andere kant moet episch zijn geweest.)

Ook als ze verder weg moesten zijn, of ergens gingen logeren, vroeg ik het nog weleens. Vraag ik het nog weleens. En als het me te lang duurt, vraag ik het nog een keer. (Wanneer stopt dat?)

“We zitten niet meer op de lagere school.”

“Had je me maar een scooter voor mijn verjaardag moeten geven.”

Heel even, nog ruim voor ze zo oud waren dat ze het ding mochten besturen, vroegen ze om een scooter. Ik heb ze er later eigenlijk nooit meer over gehoord. Misschien ook omdat ik vrij duidelijk maakte dat ik dat niet ging betalen. (“Hoeveel zit er in je spaarpot?” Vonden ze niet leuk.)

Raam weer dichtgedaan, een vergeten tasje opgeruimd. Even op de telefoon.

‘Vrouw gestoken en beroofd van scooter.’

Op de Ooster Ringdijk. Waar we altijd de hond uitlaten, en waar de meiden overheen moeten om de brug te nemen over de A10. Het was rond half negen gebeurd. Toen Oudste Dochter net nog even de hond uitliet voor Heel Holland bakt zou beginnen.

Ik wilde appen of ze iets had gezien, maar ik wilde haar ook niet bang maken. Het was niet de eerste ­beroving in deze buurt.

Later op de avond – de meiden zaten veilig bij hun moeder op de bank – het laatste rondje met Bep.

Bij de vuilcontainer zag ik naast een paar neergegooide kerstbomen een scooter staan. Het beenkleed zat er nog op. Ook iets voor de meiden om te vergeten.

Op weg zijn naar ik weet niet waarnaartoe en dan met geweld van je scooter worden gesleurd. En nog gestoken worden ook. Om woest van te worden.

Of moet ik nu blij zijn dat mijn dochters nooit een scooter hebben gekocht?

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden