null Beeld Artur Krynicki
Beeld Artur Krynicki

Het was even op, die permanente honger naar nieuws

PlusNico Dijkshoorn

Woensdagochtend legde ik opeens mijn handen in mijn schoot. Nu even niets meer aanraken. Nergens op tikken. Ik wachtte tot het schermpje van mijn telefoon vanzelf doofde. Het was 11.00 uur ’s ochtends. Wat had ik de laatste twee uur nu allemaal aan informatie in mij opgenomen? Ik murmelde de hele lijst.

Doe eens karnemelk door je beslag. Waarom haalt Nederland zijn tolken niet op? Die ene actrice, met die lippen, is op Ibiza gesignaleerd. In Afghanistan zijn ze heel blij met de nieuwe Taliban. Pindakaas maakt een opmars. Al Pa­cino had bijna geen rol gekregen in The God­father. De Creoolse keuken is een avontuurlijke keuken. Vegan ijs wordt steeds populairder. In Kabul gaat het mis. Andy Kaufman is toch echt dood. Mystylady23432 lacht om corona. RTL Boulevard likt zijn wonden. De NS gaat ­proberen het F1-publiek coronavriendelijk te vervoeren. Robcrazy260485 schijt op trans­seksuelen. Er is een giraffe geboren.

Opeens verlangde ik intens naar de jaren ­tachtig, toen nieuws nog traag reisde. Tijdens een vakantie in Griekenland reed ik op mijn gehuurde brommer in anderhalf uur naar de hoofdstad aan de andere kant van het eiland, om daar een Nederlandse krant te kopen. Op dinsdag las ik, naast een tandeloze restauranteigenaar, wat er een week eerder allemaal in Nederland was gebeurd.

Vanuit het buitenland bellen was een onderneming. Weer op die brommer, mijn vriendin achterop, armen om mij heen, vlak voor een café – waar ze ook schoenen verkochten – op de standaard zetten en dan bellen met de enige publieke telefoon op het eiland. Ik wachtte tot mijn moeder opnam en schreeuwde dan: ‘Alles goed hier! Ook alles goed daar? Hoe is het met oma? Ik ga snel ophangen want ik heb nog maar 1 munt. Daaag!’

Het is een beetje raar om dit verlangen uit te spreken in een dagblad, maar deze week, woensdag om 11.00 dus, was het even op, die permanente honger naar nieuws. De hele dag mijn vinger aan de pols van de wereld.

Het zou fijn zijn als nieuws af en toe wat trager tot mij komt. Dat ik niet semi-live meekijk met mensen in een neerstortend vliegtuig. (‘Zeg Rita dat ik van haar houd en dat…’) maar dat er eerst iemand in een auto naar de brokstukken moet rijden en dan, kapot van verdriet, een stuk schrijft en dat ik dat dan een week later kapot van verdriet lees.

Ik wil weer eens fotorolletjes wegbrengen en daarna wil ik wachten tot ik kan zien waar ik ooit was. Ik wil het allemaal wat langzamer.

Nico Dijkshoorn schrijft wekelijks een column voor Het Parool en spreekt zijn bijdragen ook geregeld in.

Reageren? n.dijkshoorn@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden