Plus Column

Het was een vreemde avond: 'Stel je niet aan! Met je kut-A'DAM Toren!'

Yasmina Aboutaleb Beeld Agata Nowicka

Tot een paar dagen geleden was op een filmopname te zien hoe ID&T-oprichter en mede-­eigenaar van de A'DAM Toren Duncan Stutterheim ten overstaan van een volle zaal tegen mij begon te schreeuwen.

Dat gebeurde op de thema-avond '750 jaar Amsterdam - nog 9 jaar te gaan' in Pakhuis Willem de Zwijger. De video is er nog steeds, maar precies dat ene stukje is er uitgeknipt. Dit is ongeveer hoe het ging:

We hebben er ruim twee uur aan verhalen, interviews, en een paar columns van mij op zitten, als Stutterheim het podium op komt.

"Waarom begin je de avond met zo'n column?" vraagt hij. Hij doelt op de column die ik voordroeg over de A'DAM Toren. Best mooi, had ik over die uitkijkexperience gezegd, maar wel een beetje duur.

"Amsterdammers hebben altijd wat te klagen, moet kunnen toch?" antwoord ik in de microfoon aan de zijkant van de zaal. Ik glimlach naar hem, maar tevergeefs.

"Ik vind het zeer ongepast, zo'n afzeikcolumn." Hij verheft zijn stem. "Ik zit hier gewoon op de eerste rij. Ik ben te gast. En dan open je de avond met die column?! Ik dacht dat het een positieve avond was. Maar dit steekt. Zoiets doe je niet. Die toren heeft mij vier jaar bloed, zweet en tranen gekost. Ik ben hier zeer gepikeerd door."

"Stel je niet aan! Met je kuttoren!" klinkt het ineens vanuit te zaal.

"Zeurpiet!"

En achterin: "Fuck die toren!" Een jonge man in een wit T-shirt steekt zijn middelvinger op om zijn woorden kracht bij te zetten. Stutterheim kijkt op. En de rest van de zaal draait zich om in zijn stoel.

"Ze heeft gelijk, die toren is te duur!"

"En hij is nog lelijk ook!"

Deze hele zaal vindt er inmiddels iets van. Het gepraat en geroep galmt door de houten ruimte. Op de gigantische schermen achter Stutterheim staat al die tijd een foto van een in de zon schitterende A'DAM Toren aan het IJ.

"Waarom ben je zo boos?" vraag ik in de microfoon, maar dat is niet te horen. "Zullen we hier na afloop over doorpraten, met z'n tweeën?" vraag ik dan maar, dit keer iets luider.

"En nu is het genoeg!" roept de gespreksleider. Ze wijst naar me, kijkt me aan. De zaal verstomt en wacht op een vervolg, maar er gebeurt niets. Ik druip af en ga zitten op de stoel waar een ­papier met mijn naam op ligt.
Als de avond voorbij is, komt Stutterheim naar me toe, hij biedt zijn excuses aan. Hij had het zo niet moeten doen.

Maar na wekenlang kritiek en negatieve recensies trok hij het gewoon even niet meer. Mijn column was de druppel. En terwijl hij meer vertelt over zijn miljoenenbaby die A'DAM Toren heet, en hoe Amsterdammers hem - ten onrechte - de pretparkisering van de stad verwijten, loopt Paul Scheffer voorbij. Hij blaast me een handkusje toe.

Het was een vreemde avond.

Yasmina Aboutaleb (1986) rapporteert op dinsdag en donderdag voor Het Parool vanuit de stad. Reageren? yasmina@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden