Beeld Sjoukje Bierma

Het was een ruzieachtige dag bij de vogeltjes

PlusMaarten Moll

Ik ging vogeltjes kijken.

Het kon nog net.

Ik ben geen vogelaar. Mensen, meestal mannen, die met een verrekijker en een jas van was de natuur intrekken om naar vogels te turen, heb ik altijd een beetje… ja, vreemd gevonden.

In fictie zijn het vaak seriemoordenaars.

Toch ging ik vogeltjes kijken.

Binnen. In Huis Marseille. De dag voor het museum voor twee weken weer dicht zou gaan.

Vogels op foto’s. Zalen vol vogels. De vogels van

Jean-Luc Mylayne.

Het was behoorlijk druk, mensen wilden nog even van de kunst gebruikmaken.

“Alleen vogels?” hoorde ik een man vragen.

“Ja,” zei de vrouw die bij hem hoorde – ze hadden ­beiden een mondkapje op met zonnebloemen van Van Gogh. Tegen de vrouw achter de balie: “We hadden gereserveerd voor Ed van der Elsken in het Rijks, ­morgen, maar ja… Dus zijn we nu hier maar heen ­gekomen.”

“Veel plezier,” zei de vrouw achter de balie cursusvriendelijk.

“Nou, kom maar op met die vogels,” zei de man.

“Niet zo doen,” zei de vrouw.

Ik weet niet of het met de verscherping van de coronaregels te maken had, maar het was een wat ruzieachtige dag in vogelhuis Marseille. Twee oudere vrouwen, ­zussen denk ik, liepen op elkaar te vitten.

“Echt heel mooi hoe de bast van die boom is gefotografeerd,” zei de ene.

“En wat een prachtige landschappen… Ik zou wel weer willen reizen, maar ja, ik wil wel meer,” zei de andere.

“Heb je altijd gehad. Maar nu je het zegt, echt een schitterend landschap. Daar doorheen lopen…”

“Ja, wrijf het er maar in.”

“Nou ja, je loopt met een stok!”

“Ik kom hier de trappen toch ook op? Je doet alsof ik half verlamd ben.”

“Eerder een kreupel vogeltje! Haha. Grapje! Wat doe je? Ach, loop nou niet weg, toe…”

Glimlachend ging ik naar een andere zaal, een

verdieping hoger. Daar stonden de Van Goghjes.

“Ik vind het wel wat saai, al die vogels,” zei de man.

“Je bent toch zo dol op vogels?” zei de vrouw.

“Hoe kom je daar nu bij?”

“Heb ik je dan vorig jaar voor je verjaardag voor niets een vogelgids gegeven?”

De man draaide bij zijn vrouw weg.

“Heb je daar niet ingekeken dan?”

De man stond voor een enorme foto, waarop het flink zoeken was naar een vogel.

“Herbert?”

“Ik vind de landschappen wel mooi,” zei Herbert,

“is dat niet de vlag van Texas?”

“Dan krijg je dit jaar een boek met landschappen,” zei de vrouw bozig.

Herbert keek me aan. Wat had hij fout gedaan?

Er kwam iemand met een stok de trap op.

“Het was maar een grapje!” hoorden we roepen.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden