Tuğrul Çirakoğlu. Beeld Nosh Neneh
Tuğrul Çirakoğlu.Beeld Nosh Neneh

Het was een opdracht van de zwaarste categorie

PlusTuğrul Çirakoğlu

Ze belde ons op omdat haar moeder onopgemerkt was overleden. Vermoedelijk had ze twee maanden dood in huis gelegen, mogelijk langer. Niemand kon het met zekerheid zeggen.

Telefonische klantgesprekken duren normaliter niet meer dan enkele minuten. Nu was ik bijna vijftig minuten in gesprek. De vrouw was overstuur, be­droefd en op zoek naar iemand die haar situatie begreep. Om de paar minuten barstte ze in tranen uit.

Haar immense verdriet kwam enerzijds door het overlijden van haar moeder. “Ik had haar al een tijd niet gezien, maar het blijft mijn moeder,” zei ze huilend. Achter­af bleek dat ze al ruim tien jaar geen contact met elkaar hadden. Anderzijds had ze veel verdriet door een recent opgelopen trauma. De hulpdiensten hadden aange­geven dat de vervuiling omtrent het overlijden van haar moeder ‘wel meeviel’. Samen met haar adolescente zoon was ze de woning binnengestapt en had ze de schrik van haar leven gekregen. Ze had overgegeven in haar mondmasker, vertelde ze huilend.

“Is het toegestaan dat nabestaanden de woning onder dergelijke omstandigheden mogen betreden?” wilde ze weten.

“Wettelijk is het niet verboden,” zei ik, “maar meestal wordt het nabestaanden sterk afgeraden.”

“Niemand had me gewaarschuwd,” zei ze, waarna ze weer in tranen uitbarstte.

Toen we bij de woning aankwamen, stond de vrouw al op ons te wachten. Ze zag er gebroken uit. Ik had medelijden met haar, maar kon dit niet al te veel tonen, hoe moeilijk het ook was. Ik was daar tenslotte om zakelijke redenen. Samen met mijn collega liep ik de woning in om te zien wat opgeruimd moest worden.

De lijklucht was penetrant en misselijkmakend. Ik wist direct dat het een reinigingsopdracht van de zwaarste categorie betrof. Op de slaapkamervloer was een duidelijke lichaamsomtrek te zien. Eromheen lag een enorme hoeveelheid verhard bloed, lijkvocht en lichaamsvet. Op de plek waar het hoofd had gelegen, lagen de onderkaak van een kunstgebit en enkele plukken hoofdhaar.

Zelfs voor mij, een getraind professional, was het een onaangenaam aanzicht. Hoe moest de vrouw die buiten stond en nooit eerder zoiets had gezien zich voelen? Het ging ook nog om haar eigen moeder.

Nadat alles was opgeruimd, tilden we de zakken vol met bebloed materiaal naar buiten. De opdrachtgeefster keek naar de zakken en zei op droevige toon: “Tot ziens mama, ik zal je missen.”

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden