Plus Column

Het was een lief aanbod, toch sloeg ik het af

Yasmina Aboutaleb Beeld Agata Nowicka

Thuis lagen er twee dikke stapels nog te lezen boeken op me te wachten, het resultaat van een jaar lang opsparen voor de zomervakantie, en toch stopte ik voor de openbare boekenkast in mijn buurt. Een schattig, zelf in elkaar getimmerd kastje, midden op straat. Een typisch kenmerk van de lieve stad.

"Kunnen deze er nog bij?" Een bezwete man in polo boog plotseling over me heen. In zijn handen een doosje boeken.

"Zijn het wel leuke boeken?" vroeg ik.

"Nuttig en leuk, ik heb allebei," zei de man, terwijl hij begon uit te laden.

Het was overduidelijk een kakker, die stem, die kleding, dat háár (lang, achter de oren weggestopt), maar dat zegt qua boekensmaak niets. Er kon een Taco Dibbits in hem schuilen met een gigantische voorliefde voor kunstgeschiedenis van de zeventiende eeuw. Maar hij kon ook een heel gemiddelde voorkeur hebben voor sportboeken, bestsellers, en zelfhulpboeken vol tips voor een healthy en vooral mindful leven.

"Hmm, nuttig?" zei ik.

"Ja, als je een studie rechten wilt beginnen bijvoorbeeld."

"Ik sluit niks uit," zei ik.

De man overhandigde me een boek over erfrecht.

"Misschien toch niet," zei ik.

De man lachte. "Ik heb ook kookboeken," zei hij, terwijl hij drie heel dunne boekjes in de kast zette: koken met vis, koken met vlees en koken met groente. Zo'n beetje alles wat je nodig hebt dus. "Maar wat ik echt kan aanraden," zei de man, "zijn de boeken van Dan Brown. Ken je die? Ik vond vooral zijn laatste heel goed."

"Waarom zet u ze dan in de kast?" vroeg ik.

"Ruimtegebrek. Iemand anders mag ervan genieten." Hij zwaaide. "Je mag 'm hebben!"

Het was een verschrikkelijk lief aanbod, en toch sloeg het ik af.

Mijn ogen gingen langs de rimpelige ruggen. Dieetboeken, kookboeken uit de jaren negentig - toen waren gluten en eieren nog heel gewoon. Allemaal niets voor mij. En Dan Brown leek me eerlijk gezegd ook al niets.

Maar er lag ook een Donna Tartt. De Verborgen Geschiedenis, haar allereerste roman. Oké, ze schreef er maar drie, maar dat mag ook als je zulke boeken schrijft. Dik en heerlijk. Ik kan er sinds kort over meepraten, omdat ik bezig ben in haar debuut.

Het boek verscheen 25 jaar geleden, ik was toen vijf jaar oud, en het was onmiddellijk een hype. Wijlen Pieter Steinz schreef ooit in NRC dat hij vanaf de eerste zin van de proloog niets anders wilde dan doorlezen totdat hij de laatste alinea bereikt had. Lees maar: 'De sneeuw in de bergen begon te smelten en Bunny was al weken dood voordat we de ernst van de situatie begonnen in te zien.'

Yasmina Aboutaleb (1986) rapporteert op vrijdag voor Het Parool vanuit de stad. Lees al haar columns terug in het archief. Reageren? yasmina@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden