Plus Column

Het wankele kaartenhuis van schulden

Pepijn Lanen Beeld Corné van der Stelt

Op Bevrijdingsdag zit ik samen met de rest van mijn zang- en dansgroepje in een helikopter. We vliegen van hot naar her om op vijf verschillende plekken in ons Nederlandje op te treden op bevrijdingsfestivals.

Vooraf zijn we in gesprek gegaan met de organisatie om te bespreken hoe wij het thema van deze dag, vrijheid, zien. Wat wordt er wat ons betreft gevierd?

We spreken af in een voormalig huis van bewaring en belanden vrij direct in een nogal neerslachtig gesprek over het wrange van een bevrijding vieren terwijl er nu zo veel oorlog is. We besluiten het net wat wijder uit te gooien en het begrip 'vrijheid' wat meer hedendaags en dichter bij huis te benaderen.

Hoe vrij voel je je bijvoorbeeld als je voor je dagelijks brood afhankelijk bent van een voedselbank? Het is koud in het huis van bewaring, waar ze tegenwoordig gezellige espressootjes maken. We gaan op de binnenplaats op de foto en ik voel me een beetje opgesloten.

De weken verstrijken en uiteindelijk koppelen we het thema vrijheid aan een bezoek aan een instantie die jongeren helpt met schuldsanering.

De medewerker legt uit hoe jongeren in de schulden terechtkomen en hoe die schulden vervolgens hun levens bepalen. Ik denk terug aan toen ik rond de twintig was en aan de lopende band onverantwoordelijk met mijn financiën omging, ik maakte links en rechts schulden.

Ik besloot dan er voorlopig niet over in te zitten, maar van de mogelijkheden die de kredieten verschaften te genieten. Op miraculeuze wijze kwam ik in een zang- en dansgroep terecht vlak voordat het kaartenhuis instortte. Ik kon vrij snel op eigen kracht beginnen de gaten te dichten.

Bij de instantie leren we over het ingewikkelde systeem waarin de overheid bedragen op mensen verhaalt en tegelijkertijd mensen bijstaat via de schuldsanering. Over hoe schulden een industrie zijn geworden en over hoe makkelijk het mensen wordt gemaakt ze te maken. Die schulden. Mijn hoofd duizelt van de misselijkmakendheid.

Ik wil er iets zinnigs over zeggen in de trant van 'je zou pas moeten mogen lenen vanaf je 45ste', gewoon om iets te zeggen te hebben, maar dat slaat natuurlijk ook nergens op. Ik hou maar mijn mond.

Later hebben we nog een gesprek met Piet van de organisatie in aanloop naar de festiviteiten. We komen tot de conclusie dat we zelf ook gevangenzitten in het web van geld en geld uitgeven en de spullen die we moeten willen zodat we even een kwartier gelukkig zijn. Lang leve de vrijheid.

Pepijn Lanen (1982), ook bekend als Faberyayo, is rapper, schrijver en tekstschrijver van onder meer De Jeugd van Tegenwoordig en LeLe. Elke zaterdag schrijft hij een column voor Het Parool.

Dit is een extra column, geschreven voor de 4/5 mei-bijlage. Samen met Broederliefde en De Staat is De Jeugd van Tegenwoordig dit jaar Ambassadeur voor de Vrijheid.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden