James WorthyBeeld Agata Nowicka

Het verliefde stelletje gaat vrijwillig in quarantaine

PlusJames Worthy

De cais­sière kijkt naar de boodschappen die op haar band liggen. Twaalf blikken tonijnstukken in water, acht blikken kipragout, vier flessen aardbeiensiroop, tien magnetronbapao’s en een voordeelpak kussenzacht toiletpapier.

“Gaan jullie vrijwillig in quarantaine of zo?” vraagt ze aan het tweetal dat voor haar staat.

“Ja, dat hebben we vanochtend besloten,” zegt het meisje.

“Afwachten lijkt me momenteel niet de beste optie,” vult de jongen aan, terwijl hij nog meer boodschappen op de band legt. Vier pakken kleine frituursnacks en drie pakken koffiefilters.

Het meisje wijst naar de snacks en lacht: “De wereld staat in vuur en vlam en wij gaan frituren.”

“Ik begrijp jullie wel, hoor. Het zijn rare tijden. Australië stond in brand, er is een sprinkhanenplaag in Afrika en nu dit. Hoe lang kennen jullie elkaar al?”

“Een maandje of twee,” zegt de jongen.

“Drie maanden,” zegt het meisje.

“En jullie gaan nu al samen in quarantaine?”

“Het gaat ongetwijfeld een test worden, maar om ­eerlijk te zijn heb ik er ook best veel zin in,” zegt het meisje.

“Waarom kopen jullie eigenlijk koffiefilters? Hebben jullie niet zo’n moderne machine?”

“Dat is een tip van mijn moeder. Als ons wc-papier straks op is, kunnen we onze billen met koffiefilters afvegen.”

“Dat is een goede tip, maar zijn jullie niet bang dat de muren straks op jullie afkomen?” vraagt de cais­sière.

“Niet echt. Kijk, we zijn verliefd op elkaar. Als je verliefd bent, zijn opstomende muren geen probleem. Als het moet vrijen we die muren weer terug op hun plek,” zegt het meisje.

“Hoelang zijn jullie van plan thuis te blijven?” vraagt de cais­sière, terwijl ze met een vies gezicht de koffie­filters scant.

“Voor zo lang het duurt. En we doen het niet eens zozeer voor onszelf of zo. Nee, we doen het meer voor onze ouders. Mijn vader is bijna zeventig, weet je wel? Als hij dat virus krijgt, kan het met hem afgelopen zijn. We doen dit voor onze ouders.”

“Ik zou het ook graag doen, hoor. Ik, mijn man en mijn kind. Lekker veilig opgesloten in ons huis. Gisteren zag ik op televisie ook een paar mensen die vrijwillig in quarantaine gingen. Ze werden geïnterviewd terwijl ze de boodschappentassen in hun achterbak tilden. De interviewster vroeg aan de mensen of ze niet bang waren voor verveling. Ik vond het een gekke vraag, totdat ik een paar antwoorden hoorde. Veel mensen hadden juist zin in die verveling. De eentonigheid van een dag. Hoe gaan jullie dagen eruitzien?”

“Beetje vrijen, beetje bordspellen spelen, beetje films kijken, beetje douchen, beetje lezen,” zegt het meisje.

“Beetje kaarten, beetje opruimen, beetje tekenen, beetje wachten tot de wereld vergaat, beetje dutjes doen, beetje ragout in een pannetje kukelen en opwarmen,” vult de jongen aan.

“Mag ik met jullie mee?”

“Sorry, lieverd. Het einde van de wereld is een spel dat je alleen maar met z’n tweeën kunt spelen,” zegt de jongen.

“Ik begrijp het, jongens. Willen jullie zegels?”

“Nee, hoor, we willen dat je gezond blijft,” zegt het meisje.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden