Nico Dijkshoorn. Beeld Artur Krynicki
Nico Dijkshoorn.Beeld Artur Krynicki

Het Songfestival gaat door, een ongelofelijk sterk signaal

PlusNico Dijkshoorn

Wat een geweldig nieuws voor iedereen die een dierbare heeft verloren! Het Songfestival gaat door. Met publiek! Een ongelofelijk sterk signaal. Je kunt natuurlijk thuis gaan zitten kniezen dat je allebei je ouders kwijt bent of omdat je zelf drie weken op je buik naar de vloer van een ziekenhuis hebt liggen kijken, maar je kunt ook zeggen: ja, dit wordt het feest van de genezing. En van het voedingsadvies.

Zo heb ik in elk geval de boodschap van de Nederlandse inzending begrepen: geef om elkaar en eet broccoli. Ik verwacht veel van dat soort liedjes. Het zal minder zwaar zijn dan anders. Frankrijk heeft daar een handje van. Dan had je net naar de inzending van Tsjetsjenië zitten kijken, een lied over de liefde tussen vrouw en vrouw, gezongen door zes mannen met een varken op hun rug en dan kwam Frankrijk weer aankakken met een heel langzaam liedje over een dood jongetje uit 1896.

Frankrijk pakt het dit jaar heel anders aan. Ik zie ze hoog eindigen met het lied Chanson Ridicule, gezongen door een vrouw die tijdens het instrumentale middenstuk heel hard schreeuwend haar oksels scheert, waarmee ze iets wil zeggen, alleen weet ik nog niet wat.

Ik verheug mij ook ontzettend op het commentaar van Jan Smit en Cornald Maas, de Peppi en Kokki van het Songfestival. Vooral Cornald Maas gun ik alles. Die zag ik de laatste maanden toch iets te veel met een hoofd als een grafdelver aan tafel zitten meepraten over de uitholling. Maakt niet uit wat voor uitholling. Als iets wordt uitgehold dan bel je Cornald.

Ook Jan Smit zijn commentaar wordt dit jaar iets spannender dan anders. Een week geleden verbeterde hij live, in het programma The Voice Of Holland, het wereldrecord wanhopig vals zingen. Nooit zag ik iemand zo zijn best doen om in vredesnaam dan nog één noot zuiver te zingen.

Dat maakt je, denk ik, toch iets minder geloofwaardig als commentator. Het kan nu zomaar gebeuren dat Roemenië het lied Kligak, Kligak (rijst, rijst) zingt en dat Jan Smit daar iets van moet vinden.

“Ja, dat was Roemenië, met een liedje dat ik heb beleefd als een precisiebombardement. Leuk idee om het te laten zingen door Vladr Znizi, die ook al laatste werd in 1953. Kijk hem eens staan zweten. Hij krijgt nu mond-op-mondbeademing.” Dan denk je nu toch: Smit, jouw stembandjes klonken als een verbrand cassettebandje.

Maar ik wil niet te negatief zijn. Er mag eindelijk weer iets! Laten we het gruwelijke omarmen. Broccoli!!

Nico Dijkshoorn schrijft twee keer per week een column voor Het Parool, en spreekt zijn bijdragen ook in.

Reageren? n.dijkshoorn@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden