Marjolijn de Cocq. Beeld Artur Krynicki
Marjolijn de Cocq.Beeld Artur Krynicki

Het rood stroomt op de keukenvloer

PlusMarjolijn de Cocq

‘Dames in het lang. Ze moet een jurk aan! Dat weet ze vast nog niet. Ik pak gewoon mijn pen en krabbel een handtekening op het papier. Ziezo.’

Aan het woord is ‘de vrouw’, in de door Uitgeverij SO liefdevol uitgegeven, geïllustreerde novelle De wals van Judith Schiks. ‘De vrouw’ die het instemmingsformulier tekent voor de dochter die op dansles wil in een ontsporend verhaal over een huwelijk dat nooit meer hetzelfde zal zijn na een bezoek elf jaar eerder aan het ‘Huis met de Bronzen Poppen’ in Parijs – het Musée Rodin, met het beeld van het dansers-paar van Camille Claudel, La Valse.

Dochter Lola toont haar rode jurk in het midden van de keuken, het rood stroomt op de keukenvloer. En de vrouw ziet de vrouwelijke helft van De wals – het meisje geen meisje meer.

Hoe oud was ik toen ik op dansles ging? Ik herinner me geen lange jurk, maar een blauwe rok. Daar was iets mee, met die rok.

Dansschool Wensink in Apeldoorn. Wensink Dance Masters, blijken ze nu te heten. Toen was het een suf zaaltje, we gingen met een groepje onder wie de ‘Mart’ uit mijn dagboeken – Martin uit mijn klas op wie ik al maanden verliefd was.

11 februari 1982 : ‘Huiswerk gemaakt, naar klarinetles, yoghurt eten, omkleden. Toen Mart kwam was ik nog niet helemaal klaar, maar we waren ruim op tijd op het afgesproken punt. Ik had een witte blouse aan, met de blauwe rok, een lichtblauwe panty en de schoentjes. Ik voelde me erg mooi. Maar toen ik bij de dansschool was, voelde ik me erg sjiek, stijf enz. Volgende keer doe ik een broek aan. De dansles zelf was erg leuk. We hebben de quickstep geleerd, maar ik vind dat eeuwige herhalen van de eenvoudigste stapjes wel sloom. Maar ja, ik ben jazzballet gewend. Ik heb het grootste deel van de tijd met Marcel gedanst (helaas) maar ook met Mart en een paar vreemden (er zitten onnoemelijke stukken bij, maar die hebben haast allemaal verkering). Het dansen met Martin toonde mij, dat mijn gevoelens voor hem nog niet over zijn.’

Op dansles twee, een week later, draag ik een Indiase blouse en een spijkerbroek. ‘Ik voelde me veel minder opgelaten. Dansles was leuker dan de vorige keer, want ik heb maar één keer met Marcel gedanst en lang met Martin. We hebben ditmaal de Engelse wals geleerd.’

Martin, hij hielp me met wiskunde en altijd fietsten we samen naar dansles. We gingen voor de bronzen medaille en de zilveren. Bij gebrek aan respons van zijn kant verliefde ik mij even tevergeefs op achtereenvolgens Shakin’ Stevens en Eric Heiden. Maar ik heb dus wel de wals met hem gedanst.

Ik moest nog vijftien worden.

Aan een rode jurk van stromende zijde was ik nog lang niet toe.

Marjolijn de Cocq schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? m.decocq@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden