Lale Gül. Beeld Artur Krynicki
Lale Gül.Beeld Artur Krynicki

Het regime van Iran vergelijken met Israël kán niet als journalist

PlusOpinie

Lale Gül

Ik zette mijn glas op de salontafel en greep de afstandsbediening om het geluid harder te zetten, omdat ik me afvroeg of ik dit wel goed verstond.

Het onderwerp aan tafel bij de hoog aangeschreven talkshow Op1 was het Iraanse regime, dat demonstrerende jongeren ophangt om de protesten de kop in te drukken. Fractievoorzitters van tien partijen hadden namelijk een oproep tot sancties gedaan in de Volkskrant, dus besloot Gert-Jan Segers (ChristenUnie) namens hen bij Op1 aan te schuiven.

Presentator Natasja Gibbs vroeg op een gegeven moment: “Als u dan toch bezig bent met zo’n brief in de Volkskrant met de oproep om een einde te maken aan dit soort regimes, laten we dan ook naar Palestina kijken. Het apartheidsregime van Israël, komt daar ook een open brief voor?”

Segers antwoordde: “Israël is geen apartheidsregime, maar een multiculturele, multireligieuze samenleving waarin Arabieren, Joden en christenen samenleven en die een lichtend voorbeeld is voor het Midden-Oosten. Er is een probleem op de Westbank, maar dat is van een andere orde dan de samenleving die Israël vormt en daar is geen apartheid. Ik vind het misplaatst om een territoriaal conflict dat nog niet beslecht is te vergelijken met een regime dat nu tieners en twintigers ophangt omdat ze demonstreren voor vrijheid.”

Gibbs ging door: “Maar daar komen ook Palestijnse tieners en twintigers om, daar zitten ook kinderen in de gevangenis.”

Na het stellen van deze vraag, wist ik: dit is geen journalistiek meer, want het zijn feitenvrije vragen. Natuurlijk kun je van mening verschillen of Israël een apartheidsstaat is. Ik wil best geloven dat Arabieren daar tweederangsburgers zijn. Maar wat je als journalist absoluut niet kunt doen is het Iraanse regime met dat van Israël vergelijken, zonder enige disclaimer, nuance of zorgvuldige verfijning van de vraag. Dan heb je gewoon niet zoveel op met feiten en wil je je eigen activisme tentoonstellen.

Iran martelt jongeren in de gevangenis en hangt ze vervolgens publiekelijk op, zodat anderen niet meer in verzet komen. Dat kan zijn omdat je geen hoofddoek om wil doen, homo bent, een gedicht over vrijheid tweet of omdat je als journalist niet de hielen van de leiders likt. Dat zijn praktijken van een heel andere aard dan in Israël, waar journalisten hun werk kunnen doen, waar van tevoren wordt aangekondigd waar een aanval zal plaatsvinden en gebouwen worden ontruimd.

In Iran worden jongeren aan een hijskraan opgetakeld, waardoor ze niet direct sterven maar heel langzaam stikken. Het hoofd wordt vanbinnen van de romp gescheiden, maar net niet helemaal, zodat ze extra lang en pijnlijk lijden. Zelfs in de middeleeuwen zouden ze dit barbaars vinden.

Intussen verbranden mensen in Teheran Franse vlaggen voor de Franse ambassade, omdat ze boos zijn over een spotprent van geestelijk leider Khamenei in Charlie Hebdo.

Het is een schande dat BNNVara-presentatoren op de ‘serieuze’ Nederlandse televisie – wat het summum zou moeten zijn van de intellectuele journalistiek, in tegenstelling tot talkshows waarop wordt neergekeken – suggereren dat het Israëlische regime uit hetzelfde hout gesneden is als het Iraanse regime.

Ik mis Pauw en Witteman op tv. Komen jullie alsjeblieft terug?

Lale Gül schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? l.gul@parool.nl

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden