Massih Hutak Beeld d

Het recht op een woning is een fundamentele vrijheid

Plus Massih Hutak

Een paar dagen geleden las ik in deze krant dat woningcorporaties meer huurwoningen willen gaan bouwen voor de middenklasse. ‘Deze groep van leraren, verplegers, loodgieters (…) krijgt in de stad nauwelijks voet aan de grond en verhuist naar gemeenten in de regio.’ Dit overlapt grotendeels met de (jonge) gezinnen die om dezelfde reden de stad verlaten.

Het is absurd om te bedenken dat de stad inmiddels een plek is geworden waar er dus in essentie geen plek is voor leraren, verplegers, loodgieters, schrijvers, kunstenaars en muzikanten.

Het recht op een woning is een fundamentele vrijheid, net zoals het recht om zelf te bepalen waar je woont. De rol van de overheid is hierin dienend, het faciliteren van genoeg ruimte en veilige onderkomens voor burgers van alle sociale klassen. De huidige crisis en chaos op de Amsterdamse woningmarkt doet soms, in een moedeloze bui, vermoeden dat we in deze tijd iets meemaken wat uniek is voor onze stad.

Maar, zoals dat gaat met de tijd, ook deze noodsituatie is min of meer een herhaling van de geschiedenis. Begin 1900 was Amsterdam juist een plek waar mensen uit de ‘gemeenten in de regio’ naartoe kwamen, voor werk. Zij woonden in de nu felbegeerde binnenstad, in krotten.

De Woningwet moest daar verandering in brengen. Een aantal vooraanstaande architecten verzette zich tegen de chaotische woningbouw van de negen­tiende eeuw en ging zich wijden aan grote sociale woningbouwprojecten. Hun reactie was de Amsterdamse School.

Gerenommeerde namen als Michel de Klerk en Piet Kramer tekenden, met hun idealen in de ene hand en hun fantasie in de andere, kronkelende metsel­werken en golvende gevels. Daarmee schonken ze niet alleen eervolle huisvesting aan de werkende klasse, maar ook bruggen, kerken en straat­meubilair aan de stad, inmiddels ons cultureel erfgoed.

Een van de mooiste voorbeelden hiervan is Vogeldorp in Noord, gebouwd door Berend Boeijenga van de Amsterdamse School. De eengezinsarbeidershuizen van 1918 zijn inmiddels onderdeel van een ‘monument van nationaal belang dat op het hoogste niveau bescherming verdient’. Het toenmalige badhuis in Vogeldorp– voor een bad of douche was in de oorspronkelijke woningen geen ruimte – is nu Museum Amsterdam Noord.

Het is nu, zo’n honderd jaar later, de perfecte tijd voor ideële architecten, stedenbouwkundigen, planologen, woningcorporaties, maar ook voor leraren, verplegers, loodgieters, schrijvers, kunstenaars en muzikanten om te kijken hoe wij samen de Nieuwe Amsterdamse School gaan vormgeven.

Wij allen bevinden ons op een kruising waar onze maatschappelijke verantwoordelijkheid, sociale positie en liefde voor de stad een beroep doen op ons morele kompas. Wat gaan we doen?

Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden