Paul Vugts. Beeld Artur Krynicki
Paul Vugts.Beeld Artur Krynicki

Het proces tegen Ridouan Taghi is in alles ­grotesk

PlusPaul Vugts

Zelf vond ik het nogal een wilde gok toen collega-misdaadjour­nalisten in 2007 schreven over ‘het Proces van de Eeuw’, omdat Willem Holleeder terecht zou staan voor het afpersen van ­vermogende zakenlieden. Best gewaagd, in het achtste jaar van die eeuw.

Maar. In de nacht voordat het proces losbarstte in ‘de bunker’ van de rechtbank in Amsterdam-Osdorp, vuurden onbe­kenden met een raketwerper antitankgranaten het zwaar­beveiligde gebouw in. Midden in de nacht trof ik een verbouwereerde hoofdcommissaris van politie aan het afzetlint.

De rechtbank opende de zaak ‘gewoon’ in het getroffen pand, met als boodschap dat de rechtsstaat niet wankelt door geweld. Tot in een spreekkamer boven de rechtszaal een onontplofte granaat werd gevonden en we met het hele zwikkie naar de gewone rechtbank in Amsterdam-Zuid verkasten.

Even voelde dat bombastische ‘Proces van de Eeuw’ minder belachelijk.

Holleeders hart haperde, zijn zaak liep vreselijk uit en inmiddels is hij ook voor moorden tot levenslang veroordeeld. Een icoon uit het Amsterdamse ­criminele milieu beet in het stof, dus ja, we zien terug op een ­uitzonderlijke rechtsgang.

Intussen volgde ik de Amsterdamse liquidatiezaak Passage, in diezelfde bunker en later in de zwaarbeveiligde zaal op Schiphol. Over vijf liquidatie­zaken en zeven doden. De rechtbank begon in februari 2009 en zou toewerken naar een vonnis in maart 2010, schreef ik in de eerste van liefst twee (!) bijlagen die ik zou vullen over deze zaak van de absolute buitencategorie.

Wisten wij veel, aan het begin. De kroongetuige muitte, halverwege werd de alsnog gearresteerde Dino Soerel in het proces gepast en het vonnis werd gewezen in… januari 2013. In 2017 eindigde het hoger beroep met levenslange gevangenisstraffen voor de vier hoofdverdachten. Ongekend in Nederland.

Ik had honderden zittings­dagen op de teller. Alle partijen zongen dezelfde mantra: ‘Nóóit meer Passage’. Nooit meer zou het zo uit de hand lopen.

Vanuit een vakantiehuisje in de Overijsselse bossen reed ik maandag toch maar naar de openingsdag van de strafzaak Marengo. Dat proces tegen Ridouan Taghi en zestien medeverdachten, over zes liquidaties en vele mislukte moordplannen, is in alles ­grotesk.

Nooit eerder zag ik boven ‘de bunker’ een boordmitrailleur uit een politiehelikopter piepen. Nooit sloten zoveel zwaarbewapende eenheden de omgeving af. De specialisten die de hoofdverdachten vervoeren in gepantserde bolides, houden werkelijk met alle scenario’s rekening – van bevrijdingsplan tot aanslag.

Aangezien het monsterproces ook nog is verknoopt met andere (mega)zaken over orgies van geweld, hoor ik hier en daar dat dít het Proces van de Eeuw zal worden.

Zo voelt het ook, weer, eerlijk gezegd. Wat lekker is het soms niet te weten wat komt.

Paul Vugts schrijft elke vrijdag over zijn werk als misdaadverslaggever.

Reageren? paul@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden