Paul Vugts. Beeld Artur Krynicki
Paul Vugts.Beeld Artur Krynicki

Het proces draaide opeens om... mij

PlusPaul Vugts

Een misdaadverslaggever jaagt onvermoeid op het heetste nieuws uit de krochten, dat spreekt. Never a dull moment. Nou, laat ik u een ontnuchterend kijkje gunnen in mijn agenda van de afgelopen weken. Ja hoor, er was volop nieuws, maar tussendoor voelde ik me een archivaris die dikke lagen stof van vergeelde dossiers afblies.

De Britse variant van corona haalde een streep door de openingsdagen van het enorme liquidatieproces tegen Ridouan Taghi en diens beweerde doodseskader, waaraan we zouden beginnen in ‘de bunker’ in Amsterdam-Osdorp. Die megazaak gaat om de onderwereld anno nu, dus wat in de rechtszaal en de wandelgangen gebeurt, houdt rechtstreeks verband met het bikkelharde milieu buiten.

Tja, de rechtbank durfde zo’n bomvolle bunker toch niet aan en schoof de krachttoer voor onbepaalde tijd op.

Ik belandde in andere persbanken.

Bij het proces tegen de Chinees-Amsterdamse familie Shi, die haar forse hotelketen volgens de overheid decennia misbruikte als dekmantel voor velerlei misdrijven. We gingen terug tot 1987.

Zo volgde ik ook het proces over de tweede mislukte moordaanslag op Heinekenontvoerder Cor van Hout in december 2000.

Ik beschreef hier eerder dat ik soms het idee heb in de teletijdmachine van professor Barabas heen en weer te flitsen tussen het heden en een ver verleden.

Begrijp me niet verkeerd: het zijn hoogst relevante strafprocessen, maar door die ouderdom krijgen ze soms een wonderlijke dynamiek. Waarin mijn eigen recente en oudere publicaties bijvoorbeeld curieuze rollen krijgen.

Twee zittingsdagen in de zaak-Shi begonnen met langdurig gedelibereer over… mij. Nu zijn er misdaadjournalisten die dat eervol of interessant vinden, ik moet er weinig van hebben. Hoe kon ik sinds 2015 zo uitvoerig over het nog vertrouwelijke dossier schrijven?

Advocaten riepen de rechtbank op allerlei mensen lastig te vallen met de vraag of die mij misschien hadden geïnformeerd – een exercitie die zelden iemand bevredigt.

Zo speelde ik indirect ineens ook een rol in de zaak over die falende moordaanslag op Van Hout – gaandeweg veelzeggend ‘Plank’ gedoopt, naar de plek waar het dossier voornamelijk lag. Via een boek dat ik alweer dertien jaar geleden (!) met een collega schreef: De oorlog in de Amsterdamse onderwereld.

Niet zonder argumenten betoogde de advocaat van de vermoede schutter dat de criminele sleutelgetuige zijn kennis niet heeft van de openhartige crimineel John Mieremet (in 2005 geliquideerd), maar uit dat boek waarnaar hij in verhoren keer op keer verwees. Hij sprak over Het Boek, zoals gelovigen hun Bijbel of Koran aanduiden.

Het Droste-effect: ik zit te schrijven over getuigenissen over wat ik heb geschreven over wat ooit is verteld over…

Het heeft iets grappigs, maar na een kwartiertje hunker ik naar die flits, terug naar 2021.

Paul Vugts schrijft elke vrijdag over zijn werk als misdaadverslaggever.

Reageren? paul@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden