Tinkebell. Beeld Artur Krynicki
Tinkebell.Beeld Artur Krynicki

Het probleem: mijn kat voelt zich priiima

PlusTinkebell

Tinkebell

Ik schrijf deze column met een poes op schoot. Dat klinkt gezellig, maar is vooral onhandig: zijn kop rust op mijn linkerpols en omdat ik hem niet wakker wil maken, typ ik nu met alleen mijn rechterhand. Er is lately wel meer onhandig aan mijn kat. Hij is namelijk al maanden ziek. Het begon met iets dat leek op een verlamming in zijn achterpoten. Een ongeluk, dachten we. Maar toen ging zijn kop ineens scheef staan en begon hij steeds meer te wankelen tot hij ook helemaal nergens meer op kon springen. En wanneer hij dan toch een poging deed en viel, dan viel hij op zijn rug.

Foute boel.

Er kwamen pijnstillers, koortsremmers, antibiotica. Zonder resultaat. Kno-arts erbij. Een neuroloog, bloedtesten. Niks. Dus dan maar een mri-scan. Rillend kwam hij uit de narcose. En ik dacht: dit komt nooit meer goed. Hij heeft vast een tumor, en nu gaat ie dood.

Maar het bleken ‘slechts’ drie gigantische ontstekingen in zijn kop. Met als goede nieuws dat dat te behandelen is. Het slechte nieuws: dit gaat tergend langzaam en kost een kapitaal. Maar ja, ik hou van dit beest. En ik heb nogal een reputatie, dus ik wil dit goed doen.

Voor de duidelijkheid: zijn evenwichtsorgaan is verstoord als gevolg van ontstekingen. Maar verder is meneer kerngezond en door een berg antibiotica en prednison voelt hij zich priiima.

En dat laatste is nu het probleem. Want een kat die zich uitstekend voelt maar absoluut geen afstand kan inschatten, veroorzaakt ongelukken. Het kattenluikje zit daarom op slot en dat betekent dat mijn andere twee katten ook niet naar buiten kunnen. Voor het eerst in hun kattenleven poepen ze dan ook niet in de tuin, maar overal in mijn huis. Want je gelooft toch niet dat deze kings en queen zomaar een kattenbak accepteren? Er is werkelijk geen hoek van mijn woonkamer veilig en ik hoef maar even de andere kant op te kijken en de pislucht walmt me tegemoet. Verder doet mijn zieke kat de hele dag pogingen om van object A naar object B te klimmen. En om te voorkomen dat hij de boel volledig sloopt in zijn mislukte sprongen (er ging al een volledige kast tegen de vlakte) is de inrichting van mijn huis nu een soort apenkooi-opstelling. Niet dat meneer dat voldoende vindt. Want springen lukt niet, maar klimmen gaat prima. Twee seconden stilstaan is genoeg, dan staan zijn nagels in je benen, middel, rug en nek, is het kledingstuk dat je draagt volledig naar de gallemiezen en springt ie vanaf je hoofd naar het dichtstbijzijnde object. Of, dat probeert ie dan...

Het goede nieuws: hij wordt beter. Tot die tijd raad ik iedereen aan mijn huis te mijden. Dit is oorlogsgebied.

Tinkebell schrijft elke week een column in Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden