Karin Spaink.Beeld Artur Krynicki

Het optimisme van Rutte drijft mensen in de armen van de viruswaanzin

PlusKarin Spaink

Ook mij hangt het de keel uit. Ik wil argeloos de schouder van een collega beetpakken, iemand vanzelfsprekend omhelzen, hartelijk handen schudden, tegen een vertrouweling aanleunen, een vriend ­stevig vastpakken. Ik kan gelukkig thuiswerken, zonder finan­ciële consequenties, maar ik mis de dagelijkse omgang met collega’s vreselijk. Vooral dat je nu voor zowat alles een formele videomeeting moet beleggen, hindert me; alle terloopsheid, alle natuurlijkheid is kwijt.

Inmiddels haat ik dat opgelegde optimisme van Rutte, zijn bezwerende ‘we doen het goed’. Want we doen het helemaal niet goed: er zijn duizenden mensen overleden, tienduizenden flink ziek geweest, soms met lang­durige consequenties, en we hebben zorgverleners volledig uitgewoond. Soms parasitaire maar rijke bedrijven als Uber, Booking en Tesla  hebben miljoenen overheidssteun geïncasseerd, terwijl kunstenaars, muzikanten, theatermakers en acteurs de pest konden krijgen en kleine podia stilletjes omvallen. Kinderen en jongeren hebben maanden school gemist en kregen inderhaast in elkaar geklust onderwijs-op-afstand. De werkloosheid stijgt schrik­barend.

Intussen neemt de besmettingsgraad weer toe, nu ook onder jongeren, en Rutte steekt zijn duimen maar weer eens omhoog en deelt complimentjes aan het volk uit als was het strooigoed.

Ik wil geen snoepjes van het kabinet, geen lolly als een kusje op onze collectieve kapotte knie. Ik wil een regering die de huidige stijging van de besmettingsgraad bloedserieus neemt, die onze zorgen erkent in plaats van ze met opgestoken duim weg te wuiven: “Super-de-prima hoor, ga zo door!”

Ik snak naar bewindslieden die hardop durven zeggen dat sommige bedrijven – nertsenfokkers, slachtbedrijven, uitzendbureaus die arbeidsmigranten in kleine kamers en volle bussen proppen – er een rotzooi van maken, en dat Booking zelf zijn broek moet ophouden. Naar bewindslieden die, zoals burgemeester Aboutaleb, zeggen dat sommige gedragingen zo onverstandig zijn dat ze niet worden getolereerd, en die heldere lijnen vaststellen: afstand houden, of anders een masker op. Naar talkshowitems en krantenartikelen waarin oprecht wordt verkend wat we hebben verloren en hebben moeten inleveren, zonder meteen in de reflex te schieten dat we de maatregelen ‘dus’ beter kunnen afschaffen.

Zolang niemand onze pijn en ellende serieus neemt, zijn de enigen die ogenschijnlijk soelaas bieden zij die er de brui aan geven. Van jongeren die illegale feesten organiseren en vakantiegangers die in kuddes stranden en parken opzoeken, tot mensen die het virus tot hype of hoax degraderen en het beschouwen als een snode poging het volk aan banden te leggen.

Wie geen perspectief biedt, drijft mensen naar de gekkies, waar een mondmasker afwijzen ‘vrijheidsstrijd’ heet en knuffelen wordt geframed als verzetsdaad. Ruttes ongefundeerde optimisme drijft mensen in de armen van de viruswaanzin – en beide ontkennen de harde realiteit.

In een eerdere versie van deze column werd ook Action genoemd als bedrijf dat overheidssteun heeft ontvangen. Dat klopt niet en is daarom aangepast.

Reageren? k.spaink@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden