Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Het onbewuste weet dat er aan deze tijd abrupt een eind kan komen

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

“Ik liep daarnet over het Rokin en de Vijzelstraat en Vijzelgracht. En ik dacht: het is zover.”

“Ik snap je niet.”

“Het is zover... Ik zag dronken jongens en meisjes, de kroegen en restaurants waren vol, ik weet dat er momenteel crisis is en oorlog in Oekraïne, maar men danst op de vulkaan. Dat besefte ik opeens.”

“Men probeert nog even alles eruit te halen wat erin zit?”

“Zoiets ja. Met corona mocht men niets en nu is er die dreiging in Europa... Men wil léven.”

“Ik heb niet het idee dat de oorlog in Oekraïne hier heel erg leeft.”

“Dat klopt, maar daarom denk ik ook dat men wil dansen op de vulkaan. Men heeft die oorlog uit z’n hoofd gezet. Het onbewuste weet dat er aan deze tijd abrupt een eind kan komen. Een onberekenbare oorlog, een onberekenbaar klimaat, onberekenbare politieke vrienden, een onberekenbare binnenlandse politiek. Wat dan troost is ontkenning, verdringing en dansen.”

“Precies.”

“De jeugd weet niet meer hoe ze het leven zin moet geven, anders dan door te dansen, psychedelica te gebruiken en zich vol te vreten, of zich uit te putten in domme sport.”

“Nu ben je echt oud! Dit moet je niet zeggen. Wij deden vroeger hetzelfde. Nu ik erover nadenk... Wij dansten ook op de vulkaan.”

“Welnee!”

“Jawel. Wij maakten ons klaar voor de grote revolutie, onze ouders vreesden een Russische inval en zeurden maar door over de oorlog. Wij wilden constant feest, de sfeer van wat Campert zo treffend zei: ‘Alles zoop en naaide.’”

“Het was anders. Er was hoop. Hoop op revolutie. Er is nu wanhoop. Er is nu oorlogssfeer. Wanhoop!”

“Is dat niet overdreven?”

“Men wil de dienstplicht weer invoeren, men wil dat er meer aandelen van wapenbedrijven worden gekocht. Ik ruik steeds meer de lucht van kruit. En daar komt bij: hoe lang kunnen we blijven toekijken hoe dorpen en steden worden vernietigd? Hoe kinderen worden vermoord en verkracht? We twijfelen nog over de zwaarste wapens, maar onze inzet moet groter zijn. We zijn toch mensen met een hoge moraal? Waar zijn we de afgelopen jaren wel niet heen geweest om zogenaamd vrede te stichten? Nu gaat het om ons! Ons gebied! Ons Europa!”

“Dans jij nu ook niet op de vulkaan?”

“Nee, integendeel. Ik bid voor vrede.”

“Dat heeft geen zin, dat weet je.”

“Ja... Zullen we dan een foxtrot doen? Of een Weense wals?”

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden