Marjolijn de Cocq.Beeld Artur Krynicki

Het OLVG gaat uit van ‘waarschijnlijk corona’

PlusMarjolijn de Cocq

De ochtend na het Boekenbal ga ik naar Ikea. Als ik me daar een weg probeer te banen, bedenk ik dat dat geen goed idee is geweest. Drukke zaterdag, kater, Godmorgon!

Het lijkt, drie weken later, een lang vervlogen tijdperk.

Doodziek ben ik niet geweest en ik ben aan de beterende hand. Maar ik heb de longen uit mijn lijf gehoest, het flink benauwd gehad. De GGD vond testen niet nodig, het OLVG gaat uit van ‘waarschijnlijk corona’.

Mijn moeder wil weten waar of ik dan precies besmet ben geraakt. Op het Boekenbal, want daar had Georgina Verbaan iets over gezegd dat de krant had gehaald? Of was het dat interview met die Italiaanse schrijver?

Het kan overal zijn geweest. Het virus was er al. Alleen wilden we het nog niet weten.

De Italiaanse schrijver is Sandro Veronesi, ik interview hem in het Ambassade Hotel. Op 29 februari, de dag die in zijn nieuwe roman De kolibrie ‘de dag die niet bestaat’ wordt genoemd. We schudden elkaar de hand. Doen na het gesprek een kus op de wang.

Ook dat was ooit – toen buitenlandse schrijvers naar Nederland kwamen voor interviews. Toen we naar buitenlandse schrijvers gingen om hen te interviewen. Toen we met Nederlandse auteurs naar het buitenland reisden voor de ­couleur locale, zoals vandaag in het interview met Judith Fanto.

Ook alle schrijversbezoeken zijn nu geannuleerd. We leven en werken online. Het went bizar snel.

In mijn isolement ben ik omgeven door stapels boeken – ik reis ver buiten de slaapkamer waarin ik me van mijn gezin afzonder. Ongelimiteerd en ongestoord lezen kan ik nu. Maar ondertussen bekruipt me een nieuw soort ‘fear of missing out’.

Want ineens komt het podium naar me toe. Het staat in mijn slaapkamer.

Dat ik als veellezer veel andere cultuur misliep, daar had ik vrede mee. Maar nu zijn er al die online initiatieven – hoe creativiteit bloeit in tijden van nood. Ik moet soms echt op mijn hand slaan als ik weer reik naar mijn telefoon om een (mini)concert of voorstelling te bekijken. Podcasts, livestreams, challenges, museumrond­leidingen. Idfa, Movies that Matter.

De acteurs van ITA die de Decamerone voor­lezen, precies die honderd dagen want langer moet het volgens Ivo van Hove toch echt niet gaan duren. (Honderd dagen! Je moet er niet aan denken en je kunt het alleen maar hopen tegelijk.)

De opera Ritratto van Willem Jeths, die alsnog online zijn wereldpremière beleefde. Het grote bal waarmee die begint, aan de vooravond van het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog in ­Italië. Zoals ook wij die avond dansten – op de rand van de vulkaan.

Reageren? m.decocq@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden