Gijs GroentemanBeeld Linda Stulic

Het nieuws volgen tot de laatste snik

PlusColumn

Max van Weezel besloot een van zijn kerstavonden door te brengen met het geven van een Marathoninterview. Dat was een verstandige keuze. Het gesprek dat hij voerde met Hans Simonse was mooi en vertrouwd - interviewer en geïnterviewde kennen elkaar goed - al begon het wat ongemakkelijk.

Er moest meteen een belangrijk punt besproken worden. Van Weezel is al een tijdje ernstig ziek, maar had kort voor het interview te horen gekregen dat de behandeling niet aansloeg. En hij had nog maar een paar maanden te leven.

Tja, daar zit je dan. Moest het interview wel doorgaan? Ja, júist. Want een interview kan ook een soort testament zijn, en zeker zo'n lang interview. En dus kwam het weer op gang, wat hortend en stotend, maar toch.

Al ras zat Van Weezel als vanouds herinneringen op te halen aan Wiegel en Van Agt en Den Uyl en Thijs Wöltgens en Nieuwspoort en doorhalen met Kamerleden en liefdesaffaires tussen politici waarover hij niet had bericht omdat dat niet relevant was, en dat hij dat dus ook nooit zou doen.

Wat gaat Max van Weezel doen in zijn laatste maanden, nu hij te horen heeft gekregen dat zijn ziekte onomkeerbaar is? Hij blijft doen wat hij al decennialang doet. Of, zoals het AD het verwoordde: 'Het volgen van actualiteiten houdt hem momenteel op de been.'

Deze zin ontroerde mij zeer. Iedereen peinst er wel eens over: wat doe je als je hoort dat je nog maar kort te leven hebt? Velen van ons zullen zich verliezen in grootse fantasieën, waarin van alles over een andere boeg gegooid wordt, waarin je intense dingen zal beleven met je naasten, waarin er nog enkele laatste wensen worden vervuld.

Maar Max van Weezel heeft een ander besluit genomen, dat misschien wel veel wijzer is. Hij blijft zich monomaan verdiepen in de nieuwtjes en weetjes die dagelijks uit het Binnenhof gespuwd worden. Want hoe vluchtig ze ook lijken, ze zijn zijn raison d' être.

Op oudjaarsdag verscheen de nieuwe aflevering van de podcast die Van Weezel samen met collega Joost Vullings maakt, waarin zij op luimige toon het Haagse nieuws bespreken. Het droevige bericht over Van Weezel speelde geen enkele rol in de tweespraak, ze hadden het over het afgelopen jaar én over het komende jaar alsof het allemaal business as usual was.

Van Weezel behoort blijkbaar tot de mensen die volmaakt gelukkig zijn met het leven dat ze jarenlang geleid hebben, en dat tot de laatste snik willen voortzetten. Het komt bijna boeddhistisch op mij over: weten dat de essentie zit in het vluchtige - of zoiets.

Ik wens vurig dat Max van Weezel nog een paar heerlijke primeurs, wat roddels op niveau en misschien wel een lekkere dikke kabinetscrisis gegund zijn.

Gijs Groenteman (1974) is schrijver, presentator en journalist. Wekelijks schrijft hij voor Het Parool een column.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden