Massih Hutak Beeld Artur Krynicki

Het mooiste toneel dat je dit seizoen gaat voelen

Plus Massih Hutak

Ik ging met Lievelingsmeisje en Familievriend C. naar de Meervaart in Amsterdam­- Osdorp om de veelgeprezen theatersolo “JA!” van Nasrdin Dchar te zien, en na de voorstelling met zo’n tweehonderdveertig mensen een iftarmaaltijd te delen in de foyer, verzorgd door de goede mensen van de Couscous Bar, met livemuziek van het Amsterdams Andalusisch Orkest. Terwijl ik dit schrijf, vraag ik me af of al het bovenstaande überhaupt mogelijk zou zijn in een ander Amsterdams theater dan de Meervaart. Het antwoord is simpel: nee.

We gaan zitten in de betoverende Rode Zaal, ik kijk om me heen en zie... Hier moest een opsomming van een zeer gemengd publiek volgen (en dan bedoel ik super zeer ultra gemengd), maar de opsomming zou te lang worden (want super zeer ultra megagemengd) dus ik hou het maar op: we gaan zitten in de betoverende Rode Zaal, ik kijk om me heen en zie… Nederland.

Makers die, vooral de afgelopen jaren, niet uitgesproken raken over inclusiviteit en diversiteit in het theater is één ding. Makers die het daadwerkelijk bewerkstelligen, terwijl ze dichtbij zichzelf blijven, is toch echt een andere league. Een gemêleerd publiek is één deel daarvan. Een inclusief proces en personeel is de andere kant van de medaille. Heel de kunst- en cultuursector in Nederland zegt het. Nasrdin doet het.

Aangezien de voorstelling nog bezig is tot kort na zonsondergang zit ik in de zaal met twee dadels en een fles water in m’n binnenzak. Net voordat de zaallichten dimmen en het verhaal begint, speelt het nummer Zina van Babylone door de speakers en ik moet denken aan die ene winter dat ik in m’n eentje rondtrok in het zuiden van Marokko. Aan de boulevard in Agadir, in restaurant Le Nil Bleu, speelde een jongen dit nummer avond na avond, zichzelf begeleidend op gitaar. En daar besloot ik dat, mocht de liefde mij ooit nog vinden, ik haar recht in de ogen zou aankijken en volmondig zou antwoorden: “JA!” En hier zit ze dan, naast me.

Over de solo zelf valt weinig te zeggen dat nog niet genoteerd is: het is het mooiste anderhalf uur toneel dat je dit seizoen (en volgend seizoen want reprise) gaat zien en voelen. En vooral dat laatste.

Dat komt door de tekst, die weer goudeerlijk is. Maar ook spannend omdat feit en fictie door elkaar gaan, terwijl eerlijkheid en kwetsbaarheid de boventoon voeren. Dat komt door het virtuoze spel waarbij Nasrdin soepel switcht tussen zichzelf, zijn vrouw, zijn beste vriend, zijn vader en de vader van zijn beste vriend. En dat komt ook zeker door de strakke regie van Floris van Delft en het toneelbeeld van Robin Vogel, waarbij zowel het podium als de zaal het ene moment heel groot kunnen zijn en het andere moment intiem.

Na afloop lees ik in het seizoensboek het voorwoord van de nieuwe theaterdirecteur Yassine Boussaid, waarin hij misschien wel zijn belangrijkste doel formuleert: van de ­Meervaart de woonkamer van ­Amsterdam maken. Vanavond is het precies dat.

Rapper en schrijver Massih Hutak (26) schrijft columns voor Het Parool.

Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden