Maarten Moll. Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

Het mooiste geluid is het geluid van het stuiterende glas

PlusMaarten Moll

Aan het begin van de avond verstoppen bepaalde geluiden zich niet langer.

Ze komen tevoorschijn uit de keukenkastjes, de bestek­lade (het graaien), de planken met de glazen.

Ik loop graag rond die tijd met de hond langs huizen en flats waar de deuren openstaan. Vooral in deze vakantietijd, als de stad wat stiller is.

Dat geroezemoes in keukens.

Het deksel dat op een pan wordt gedaan. (Die giet­ijzeren klank van Le Creuset!)

De glazen die de hele dag hebben staan dommelen, en die nu tot leven komen. Het tingelen als ze, twee in één hand, van de kast naar de tafel verhuizen.

En de keukentafel die ook meedoet.

Het bord dat net te hard wordt neergezet en nog even rondtolt.

De messen en vorken die met z’n allen in één beweging op tafel worden gekwakt.

Het rammelen van koekenpannen. Een pan die niet meteen soepel onder een andere pan kan worden weg­getrokken. Waarna er gekletter te horen is van de geïrriteerde pannenpakker.

De wijn die wordt ontkurkt, en dan het geluid van de kurkentrekker, die met die twee armen, die op het aanrecht wordt gelegd.

De belofte van die geluiden.

Soms het geluid van iets dat breekt. Meestal een bord.

Het mooiste geluid is het geluid van het stuiterende glas. Model Duralex.

Wat je je voorstelt, buiten, sprekend uit eigen ervaring: je pakt een glas, maar bent er met je aandacht niet helemaal bij, iets pruttelt veel te hard in een van de pannen.

Het glas, half gepakt, ontglipt aan je hand. Je probeert het op te vangen, maar dat lukt niet helemaal, je slaagt er net in het nog een kleine tik opwaarts te geven.

Nog mooier is het als het glas, nadat je het drie of vier keer met wat ongecontroleerde bewegingen in de lucht hebt gehouden, definitief buiten bereik door de keuken zweeft.

Met nog genoeg tijd om de handen voor je oren te slaan. Of om gewoon lijdzaam toe te zien hoe het glas het hoogste punt bereikt, om dan onherroepelijk op weg te gaan naar de keukenvloer, the kiss of death. (Maradona zou het glas met zijn goddelijke linkervoet hebben opgevangen, een paar maal hebben hooggehouden, het dan met een subtiel trapje omhoog hebben geschopt, om het glas in zijn nek dood te leggen.)

Deze week hoorde ik de kurkdroge tik, want een Duralexglas heeft de neiging niet direct te breken.

De hond die verder wil en aan de lijn trekt. Maar dit wil je niet missen.

Het glas dat opspringt. Daalt.

Nog is er niets kapot.

En dan die doffe plof.

En het in honderden stukjes uiteenspatten.

De verwensingen.

Verder lopen.

Het wegstervende geluid van rommelen in het keukenkastje, waar gezocht wordt naar stoffer en blik.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden