Beeld Sjoukje Bierma

Het moet een ‘gewoon’ ongeluk zijn geweest

PlusMaarten Moll

Amsterdam is weer een mysterie rijker.

Deze week was het afsluitende gesprek bij de politie over het nachtelijke fietsongeluk van Jongste Dochter in september. Met een klaplong, een gescheurde milt, gebroken ribben, een gekneusde aorta en een hersenschudding lag ze op de ic.

Ze kan zich door de val niet meer herinneren wat er is gebeurd.

De politie heeft camerabeelden van de door haar afgelegde tocht bekeken (helaas kon niet de hele route worden gereconstrueerd). Ze hebben haar op bepaalde stukken zien fietsen, en aan de hand van een tijdlijn is het onwaarschijnlijk dat ze na het ongeval ergens minutenlang op straat heeft gezeten of gelegen.

Geen getuige heeft zich gemeld. Wat kan verklaren dat niemand haar heeft zien vallen. Al dan niet aangereden door een auto of scooter of wat dan ook, wat voor ons nog steeds een plausibele verklaring is. (Wie waren die twee jongens op een scooter die haar aanspraken toen ze verdwaasd op een paaltje zat bij het Max Euweplein tegenover de ingang van het Vondelpark?)

Ze moet snel weer zijn opgestaan om haar weg te vervolgen.

En haar leven te vervolgen. En dat is lastig.

Zondag tijdens het eten was ze al minder afwezig dan een week eerder. Ook omdat ze de keuze heeft gemaakt met haar studie te stoppen. Dat ze die laatste keer met de muis heeft geklikt zodat ze definitief is uitgeschreven. Geen Future Planet Studies meer.

En ze vertelt alweer verhalen over hoe ze tijdens haar werk bij Albert Heijn mensen naroept dat ze een mandje móeten pakken. Dat een groepje opgeschoten jongens toch terug kwam geslenterd om op stoere wijze een mandje te grijpen.

Maar ergens knaagt er toch nog iets. Dat iets is een iets waar we niet aan willen denken, wat eigenlijk al bij de ziekenhuisopname is uitgesloten. Wat ik hier ook niet wilde benoemen. Waar ik wel aan heb gedacht, waar ik wraakfantasieën over heb gehad, maar vooral veel zorgen en verdriet.

Dat ze wellicht is aangerand. (Zoals ze in tranen vertelde aan een cameraploeg van een krant.)

Dat sluit de politie, die er veel werk in heeft gestopt en er heel serieus mee is omgegaan (dank!), gezien de tijdmeting eigenlijk helemaal uit. Het moet een ‘gewoon’ ongeluk zijn geweest. Een losse stoeptegel, ergens tegenaan gefietst, een overstekende lantaarnpaal (ja, doe maar weer lollig).

Gelukkig, zou je bijna zeggen. Dat besef begint nog maar heel langzaam vat op haar te krijgen.

Haar herinnering aan het ongeval zal niet meer terugkomen, zei een ziekenhuisarts. En de camerabeelden bieden dus ook geen uitkomst. Getuigen zijn er niet.

Jongste Dochter zal ermee moeten leren omgaan dat er een zwart gat zit in haar nog jonge leven.

Dat het ongeluk voor altijd een mysterie zal blijven.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden