Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Het majestueuze offer van Marina Ovsjannikova

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

Opeens bleek dat zoete koek vol gif zit. Opeens was rechtvaardigheid nergens meer te vinden. Opeens werden leugens een galg die steeds strakker werd aangetrokken. Opeens was daar Marina Ovsjannikova.

Ze hield een bord op bij het Russische Journaal met ‘Stop War’. Er stond ook dat de Russen werden voorgelogen.

Een gewoon meisje, een gewone redactrice, iemand die gewoon nee zegt, iemand die beseft dat een actie een offer vraagt.

Gewoon.

Het offer dat zij brengt is majestueus ongewoon: voor de paar seconden dat zij dat bord kon ophouden, nam zij, moeder van twee kinderen, een risico. Zij werd gearresteerd en had tien jaar opgesloten kunnen worden.

Tien jaar!

Het werd, voor zover wij nu weten, gelukkig een boete van een paar honderd euro.

Eigenlijk is dat ook raar. Poetin heeft een nieuwe wet laten aannemen waardoor protesten tien tot vijftien jaar gevangenisstraf kunnen opleveren en dan krijgt Marina maar een relatief bescheiden boete. Haar actie ging de hele wereld over en heeft meer succes gehad dan honderden actievoerders op het Rode Plein.

Je zou denken dat Poetin razend op haar is. Waarom is hij dat niet? Is dat ook niet een teken dat hij niet meer weet wat zich in de samenleving afspeelt?

Marina Ovsjannikova. “Laat haar naam voortleven, laten we haar nooit vergeten,” zei Evgeniy Levchenko (ex-voetballer) in één van onze talkshows. Hij heeft gelijk. Ik schaam mij ervoor dat ik de naam niet ken van die ene jongen die in Peking op het Plein van de Hemelse Vrede tegenover zo’n vijftig tanks stond.

Voor Marina’s daad zou ik te laf zijn. Dat is iets wat de meesten moeten erkennen als ze Marina zien: dit durf ik nooit.

In mijn geest heb ik daarom alvast een standbeeld voor haar opgericht.

Terwijl ik dit schrijf krijgt Poetinvijand Aleksej Navalny, op wie al een moordaanslag werd gepleegd en die al tijden vastzit, er weer zo’n tien jaar gevangenisstraf bij. Dat is ook een schande.

Gedurende deze oorlog in Oekraïne eet ik elke dag bittere machteloosheid. Het is alsof mijn handen vuil worden juist doordat ik niets doe. We moeten het aan de Russen en Oekraïners overlaten; wij kunnen geen helden zijn.

Machteloosheid en angst, ze bijten in elkaars kont. Je wilt dat er miljoenen andere Marina’s en Navalny’s in Rusland opstaan, maar de wil staat achter de deur met een Russische tank erveur. Wie gaat daarvoor staan?

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden