Dan Afrifa Beeld Artur Krynicki
Dan AfrifaBeeld Artur Krynicki

Het lied van de Bijlmerbanneling die een vlag ophing

PlusDan Afrifa

We waren klaar met verhuizen en ontvingen bezoek. Mijn vriendin leidde onze allereerste gast rond langs de grote spiegel, de ronde eettafel en de volle boekenkast. “Vergeet de vlag niet,” fluisterde ik. Mijn vriendin liep naar de deur waarop ik met dubbelzijdig plakband een Catalaanse onafhankelijkheidsvlag heb geplakt, en zei: “Nam zijn broertje mee uit Barcelona. Dan is fan van deze vlag.”

Weken later lig ik naast mijn slapende wederhelft in bed. We geven binnenkort een housewarming, maar is dat wel een goed idee? Stel dat zij dan weer tegen iedereen zegt dat ik een ‘vlaggenfan’ ben, zonder het verhaal erachter te vertellen. Of nog erger, dat ik het rood, geel en blauw gebruik als achtergrond bij de ‘wij-wonen-samenselfies’.

Ik wil haar wakker schudden en praten, maar morgenochtend moet ze werken. Dan maar hopen dat haar onderbewustzijn wakker is. Ik kruip tegen haar oor aan en fluister: “Weet je nog toen we naar Parijs treinden voor het concert van die Catalaanse zangeres? Ze zong een lied van een dichter die de Spaanse Burgeroorlog ontvluchtte…”

Plots draait mijn vriendin zich om. Gelukkig is ze niet wakker geworden, maar wat nu? Gefrustreerd gaan slapen of riskeren dat zij gefrustreerd ontwaakt? Ik besluit mijn laptop open te klappen en deze laatste zomercolumn te schrijven. In de hoop dat u, de lezer, wel begrijpt waarom ik een Catalaanse onafhankelijkheidsvlag ophing.

Voor mij symboliseert deze vlag het houden van en verlangen naar je thuisgrond. Als ik ernaar staar voel ik een deel van de emotie van waaruit de Catalaanse dichter in ballingschap de tekst van het lied schreef. Tot mijn verhuizing herkende ik dat gevoel niet, en vatte ik de zinnen over zijn thuisgrond strelen en kussen puur op als kunst.

Sinds ik met een enkeltje van de Bijlmer naar de binnenstad vertrok, luister ik niet meer naar dat Catalaanse lied, maar vóél ik het. Weliswaar als een zelfverkozen banneling, maar voor het eerst kan ik meepraten over een achtergelaten thuisgrond waar mijn wortels diep in de aarde zaten en vervlochten waren met die van iedereen die daar omhoog groeide.

Mijn vriendin slaapt door. Misschien moet ik ook pitten. Misschien moet ik onze gasten voortaan zelf rondleiden. Misschien moet ik bij de housewarming maar een liedje zingen over de Bijlmerbanneling die een vlag ophing. Helaas zijn mijn lezers niet uitgenodigd.

Van de Bijlmer naar de binnenstad

Schrijver Dan Afrifa (26) is opgegroeid in Zuidoost en verhuisde deze zomer naar de binnenstad. De afgelopen weken schreef hij hierover een column. Dit is het slot. Lees hier het interview met Afrifa: ‘Het is deels een ode aan de plek die ik al zo lang thuis noem.’

Reageren op deze column? Dat kan per e-mail.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden