Plus Column

Het lichaam hoeft nooit verantwoording af te leggen

James Worthy Beeld Agata Nowicka

Ik trek mijn sokken uit en neem plaats in de wachtruimte van de massagesalon. In de hoek van de ruimte staat een vitrine met vier verdiepingen. Op alle vier de verdiepingen liggen mooie stenen. Van die stenen die ik op vakantie mee uit zee zou nemen om aan mijn vrouw te geven.

"Deze heb ik speciaal voor jou gevangen, schat."

En dan reageert mijn vrouw zoals mijn moeder kon reageren op de tekeningen die ik voor haar maakte. Iets te enthousiast.

"Wow, dit is een prachtige steen. Zo glad ook. Echt heel mooi. Wow. Bijna buitenaards gewoon."

In de andere hoek van de wachtruimte staat een witte luidspreker. Er komt een soort dromerige muziek uit die walvissen graag luisteren tijdens het voorspel.

Tegenover me zit een man die zijn sokken nog aanheeft. Hij speelt een spelletje op zijn telefoon. Ik groet hem met een knikje en vraag of hij zin in zijn massage heeft. De man negeert me, dus ben ik genoodzaakt om mijn eigen vraag te beantwoorden.

"Ik heb echt last van mijn nek en schouders. In mijn linkerschouder zit een knoop en als ik mijn armen ronddraai knakt mijn sleutelbeen. Hoor je dat? De knak is net niet hard genoeg om mee naar het ziekenhuis te gaan, maar het is een knak. Toch?"

"Ik hoor het. Mijn onderrug is naar de klote. Ik werd een keer wakker en toen had ik pijn. Die pijn is nooit weggegaan."

"Het menselijk lichaam kan nog veel van kopieer­apparaten leren. Als een kopieerapparaat het niet doet, vertelt het je via allerhande schermpjes wat er precies aan de hand is. Er zit papier vast op die en die plek."

"Het lichaam geeft nooit uitleg. Het hoeft nooit verantwoording af te leggen. Zo van, sorry, het ging me allemaal een beetje te snel. Ik lette niet goed op en daarom zit er nu wat vastgelopen papier in je onderrug. Nogmaals mijn excuses, en zo en zo los je het op."

De man knikt. Hij heeft geen zin om te praten. En ik begrijp hem wel. Ik zie dat hij een brave man is. Hij draagt een coltrui en er zit geen enkele barst in zijn telefoonscherm. Ik ben precies zo. En voor brave mannen is een massagesalon een wonderlijke plek.

We zijn gelukkig in onze relatie, maar soms wil je als brave man ­gewoon met je gezicht in een gat liggen terwijl een wildvreemde vrouw in een hagelwit poloshirt je schouders wakker boetseert met een etherische lavendelolie. Dichter bij vreemdgaan zullen brave mannen nooit ­komen.

Op de sokken van de man staat een zelfportret van Vincent van Gogh. Er moet een soort wereldwijde, FBI-achtige eenheid in het leven geroepen worden die voor de gevoelens van dode kunstenaars opkomt. Misschien sneed hij daarom wel zijn eigen oor af. Misschien wist hij dat hij zijn werk in de toekomst op sokken te zien zou zijn. Arme Vincent.

Een vrouw in een witte polo komt de wachtkamer binnengelopen. Ze vraagt of ik klaar ben. Ik ben klaar.

"Schouder en nek?" vraagt ze.

"Ja, ik heb weer last van een papierstoring in schouder en nek."

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden