Column

Het leven mag niet gevierd worden

Beeld Wolff

Mijn oog viel op een artikel over Indonesië.

Er is daar een uitbraak van ­rodehond. Al drieduizend kinderen zijn daar gestorven, terwijl dat niet nodig was. ­Reden: religieuze leiders ­hebben de Koran er nog eens op nageslagen en het antirodehond­serum onrein verklaard. In het levensreddende vaccin komt namelijk iets van een varken voor.

Ik ga nu niet betogen hoe achterlijk het geloof is. Het gaat mij om iets anders.

Waarom snap ik niet dat moeders die hun kinderen verliezen niet in opstand ­komen tegen die geestelijken?

Waarom begrijp ik die religieuze leiders niet, die het woord van Allah over varkens van grotere waarde achten dan de dood van kinderen?

Is het betreuren van de kinderdood iets typisch westers?

Ik geloof daar niks van. Ik heb de wellicht ouderwetse opvatting, ongetwijfeld cultureel bepaald, dat elke moeder (en vader) de dood van het ­eigen kind onoverkomelijk vindt. Sterker: het welbewust niet redden van je kind acht ik het moreel verwerpelijkste dat ik kan bedenken.

Waarom ­stellen die vaders en moeders niets ter discussie van wat ­Allah wil? Waar ben je bang voor als je eigen kind al ten ­dode is opgeschreven? Wat kan het je dan schelen om die geestelijken te weerspreken? Of Allah?

De dood dient bedreigend te zijn. Als die dat niet is, betekent leven ook niets.

Gisteren werden zeven jihadisten gearresteerd, die een aanslag in ons land beraamden. Ze hadden daartoe 'een groot evenement' uitgezocht. Ze weten dus dat wij wel hechten aan het leven. We moeten gestraft worden, uit naam van Allah. Waarom? Vermoedelijk omdat we hun prachtige geloof niet hebben.

Leven is volgens deze orthodoxen leven volgens strenge regels die 1500 jaar geleden zijn vastgesteld. Dat is een leven waarin geen onderscheid is tussen leven en dood. Het lijkt of het besef van leven ontbreekt en dat ze het ons kwalijk nemen dat wij dat ­besef wel hebben.

Vrijheid heeft juist als connotatie: weinig regels. Vrijheid staat dus haaks op wat die jihadisten willen. Vrijheid betekent ook dat je de mogelijkheden wilt benutten dat je kinderen het beter krijgen dan jij. Beter is: ouder worden dan jij, zonder ziektes, zodat zij nog meer het leven kunnen vieren.

Maar ook die vrijheid wil men niet. Het leven mag juist niet worden gevierd. Het ­vieren gebeurt in het paradijs. Na de dood.

Leuk voor die kinderen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden