Plus Thomas Acda

Het leven kost steeds meer en wordt soms wel erg goedkoop

Thomas Acda. Beeld Artur Krynick

Ik kreeg een lekke band. Ik reed lek, om in het seizoen te blijven. Tenminste, dat dacht ik. Wat er gebeurde was dat de weg zo hobbelig werd dat het voelde of ik lekgereden was. Toen ik naast mijn fiets stond en licht in de war een gezonde opgeblazen band bekeek, zag ik ook een wegwerkman aan het werk. Ik heb geen idee hoe die mannen echt heten. Vroeger was het altijd een duo van wie er een in fel-oranje jas, wit behelmd, achter een soort camera op felgele poten stond te gebaren naar zijn kompaan veel verderop, die in dezelfde kledij met een paal in een weiland stond. Dat was de mindere baan, dacht ik dan altijd. Die met die camera was de baas. Die gebaarde ook naar die ander: ‘Naar links, nee, naar rechts, nee niet die rechts.’ Als hij opkeek, en dus niet meer door de camera, was het helemaal hommeles.

‘Ik zeg toch naar rechts?! Mijn rechts ja! Moet ik iedereen anders rechts gaan praten?’

Leuke taferelen. Als kind op weg terug naar huis door die prachtige maar loodrechtsaaie Beemsterpolder mocht ik daar vaak graag een kwartiertje voor vrijmaken en ondertussen mijn door moeder gesmeerde overgebleven boterhammen opeten. Niet dat ik dan nog honger had, maar het meisje zonder moeder voor wie ik altijd extra boterhammen meenam was dan die dag niet op school verschenen. Ziek. Of meisjesziek, wat ook ziek kon zijn maar elke maand terugkwam en wat ik toen nog niet zo goed begreep.

‘Eet jij twaalf boterhammen op een dag? Waar blijft dat dan?’

Uiteindelijk bekende ik en mijn moeder die de liefde begreep als had ze die zelf uitgevonden, gaf voortaan nog wat fruit mee ook. Wat in de jaren zeventig helemaal niet zo gangbaar was.

Dat stond ik te bedenken, nog steeds met één oog op mijn intacte band, met het andere zoekend naar ’s mans kompaan. Die was er niet. Hij moest het alleen doen. Gemeentebezuinigingen, begreep ik meteen. Niet meer zwaaien: ‘Nee rechts!’ Nooit meer: ‘Wat heb jij op je brood? Jech!’ Een eenzame man rustig sloffend van paal, met punt zodat hij uit zichzelf kon staan, naar de camera, en weer terug. Want het moest toch naar rechts. Allebei zijn rechts.

Vroeger zal vast niet altijd beter geweest zijn, maar nu is ook vaak beslist geen vooruitgang. Alleen maar goedkoper. Het leven – het kost steeds meer en wordt soms wel erg goedkoop. Bovendien, in dit tempo zie ik geen hobbels uit wegen verdwijnen.

Thomas Acda (1967) is zanger en acteur. Voor Het Parool beschrijft hij wekelijks zijn observaties van ‘de’ Amsterdammer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden