Beeld Artur Krynicki

Het leven is de vergiftigde Navalny permanent onmogelijk gemaakt

PlusDerk Sauer

Nu de ogen van de wereld gericht zijn op het ziekenhuisbed in Berlijn, waar Aleksej Navalny een eenzaam gevecht voert tegen het Russische gif in zijn lijf, vraagt de Russische oppositie zich af: hoe nu verder.

Terwijl in Belarus avond na avond tienduizenden demonstranten de straat op gaan, bleef het in Moskou stil na de schokkende beelden van de door pijn overmande Navalny die even later op een stretcher werd afgevoerd.

Grote demonstraties lijken in Moskou een ding uit het verleden. De oppositie in de hoofdstad is murw gebeukt door de voortdurende repressie, de lange gevangenisstraffen voor kleine vergrijpen, de arrestaties van journalisten, kunstenaars en activisten, de marginalisering van onafhankelijke media.

En het vooruitzicht van nog eens zestien jaar Poetin die – hoewel minder populair – nog wel vast in het zadel zit.

Veel oppositiemensen die ik ken hebben hun conclusies getrokken en zijn naar veiliger oorden verkast; Berlijn, Tallinn, Londen. Of ze hebben zich teruggetrokken op hun eigen eilandje en laten de politiek voor wat het is.

Aleksej Navalny is de uitzondering op de regel.

Als een Don Quichot gaat hij nu al meer dan tien jaar het gevecht aan met de gevestigde macht.

Na de herverkiezing van Poetin in 2012 leek Navalny het gezag te doen wankelen toen – net als in Belarus nu – wekenlang tienduizenden mensen de straat opgingen.

Maar Poetin greep keihard in voor het te laat was.

Sindsdien staat Navalny in de ring met de handen op de rug gebonden. Het leven is hem de afgelopen tien jaar permanent onmogelijk gemaakt. Gevangenis in, gevangenis uit, een broer die 3,5 jaar vast zat, bijna een oog verloren bij een aanslag met bijtend schoonmaakmiddel, in elkaar geslagen, talloze huiszoekingen en dag en nacht geschaduwd door Ruslands geheime dienst.

Het is een wonder dat Navalny overeind bleef. En ook nog in staat was met zijn razend populaire video’s over de rijkdom van de corrupte machthebbers gevoelige klappen uit te delen.

Dat hij onder de huid van Poetin is gekropen, blijkt al uit het feit dat de president, noch zijn medewerkers ooit de naam Navalny uitspreken. Hij heet ‘die persoon’ of nu ‘die patiënt’.

Als anti-corruptie strijder is Navalny super effectief. Als politicus is Navalny minder geschikt. Met zijn hoekige karakter en wars van enig compromis is hij geen bruggenbouwer. Hij neemt niet alleen zijn tegenstanders, maar ook zijn medestrijders graag de maat.

In Belarus laten drie vrouwen zien wat er kan gebeuren als de oppositie met een paar heldere eisen de handen ineenslaat.

Misschien kan Navalny daar over nadenken als hij - hopelijk snel - bijkomt uit zijn coma.

Derk Sauer is uitgever van The Moscow Times en columnist bij Het Parool. Hij is ook ­oprichter van de Russische krant Vedomosti en oud-uitgever van RBK Gazeta.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden