Tuğrul Çirakoğlu. Beeld Nosh Neneh
Tuğrul Çirakoğlu.Beeld Nosh Neneh

Het leek een criminele afrekening, tot ik oog in oog met de bewoner stond

PlusTuğrul Çirakoğlu

Enkele uren nadat ik ’s middags was gebeld, stond ik voor de ingang van een groot appartementencomplex. Een 22-jarige man had zijn polsen door­gesneden, en de restanten van het incident moesten zo snel mogelijk worden opgeruimd. Meer informatie kreeg ik niet van de opdrachtgever.

Toen ik het appartement binnenliep, wist ik niet wat ik zag. Dit leek niet op de zelfdodingen die ik gewend was, maar ­eerder op een criminele afrekening waarbij iemand in stukken was gesneden. Alles, van de vloer tot aan het plafond, zat onder de bloedspetters en -vlekken. De badkuip was voor de helft gevuld met een donkerrood gekleurde vloeistof, vermoedelijk bloed vermengd met water.

Nog geen halfuur nadat ik met de reinigingswerkzaamheden was begonnen, klopte iemand op de voordeur. Toen ik opendeed, stond er een schoenloze, kaalgeschoren jongeman voor me met een levenloze blik. Fysiek was hij hier, maar mentaal begaf hij zich in een ander universum.

Afgaande op het bloedbad achter mij ging ik ervan uit dat de bewoner was ­overleden. Ik vroeg de onbekende man of hij een vriend was van de overledene. “Overledene?” zei hij verbaasd. “Nee hoor, ik leef nog.” Ik schrok van zijn antwoord en was enkele seconden sprakeloos. Ik keek naar zijn armen en zag dat die vanaf polsen tot schouders in gaas waren gewikkeld. Potverdikke, dit was hem echt.

Nog nooit eerder had ik een poging tot zelfmoord opgeruimd waarbij ik tijdens het schoonmaken oog in oog stond met het slachtoffer. Zonder erbij na te denken, zei ik dat hij dankbaar moest zijn nog te leven.

Hij fronste wat en negeerde mijn woorden. Het enige waar hij interesse in had, waren zijn gloednieuwe, inmiddels bloederige sportschoenen. Ik zei dat ze niet meer te redden waren, maar daar dacht hij anders over. Na wat aandringen overhandigde ik hem zijn schoenen, samen met een aantal bebloede kledingstukken, waarna hij stilletjes verdween.

Later kreeg ik van de buren te horen dat hij na zijn zelfmoordpoging op kalme wijze naar buiten was gelopen om een sigaret te roken. Toen de ambulance hem kwam ophalen, wilde hij aanvankelijk niet mee. Hij moest en zou sterven, dat was zijn wens.

Ik was er altijd al zeker van, maar had het tot deze desbetreffende opdracht nooit zelf ervaren: hoe sterk het verlangen voor de dood ook is, een mens kan niet sterven voor zijn tijd.

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.

Denkt u aan zelfmoord? Heeft u nu hulp nodig? Bel 113 of 0800-0113 (gratis) of chat via 113.nl. 

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden