Tuğrul Çirakoğlu. Beeld Nosh Neneh
Tuğrul Çirakoğlu.Beeld Nosh Neneh

Het lastigste aan mijn werk? De rit terug naar huis

PlusTuğrul Çirakoğlu

Het was begin van de middag toen ik werd gebeld over een extreem vervuilde woning die zo snel mogelijk gereinigd moest worden. Enkele uren later stond ik voor de deur. Toen ik de woning binnenstapte sloeg de geur van urine en ontlasting mij direct in het gezicht. Er lag een berg met afval, zo groot en diep dat ik er een duik in kon nemen. Bijna alles glom en was bedekt met een glibberige, dunne laag ontlasting.

Midden in de woonkamer stond een bed. Althans, iets wat ooit een bed moet zijn geweest. Inmiddels was het grijs-zwart geworden door de grote hoeveelheid ­sigarettenpeuken en as, bedekt onder een lading huisvuil. In de hoek van de woonkamer stond een klein, tweepersoons bankstel. Net als de rest van de spullen was ook deze omhuld met een laag urine en ontlasting.

Afgaande op alles wat ik zag was mijn vermoeden dat de bewoner of bewoonster op het bankstel was overleden. Dit was enkel een vermoeden omdat ik nergens overlijden-gerelateerde vervuiling zag, zoals een lichaamsafdruk, bloed of lijkvocht. Dat vond ik vreemd, maar ik had geen tijd om er te lang bij stil te staan.

Na de gigantische berg met afval – die voornamelijk bestond uit lege blikken bier, etensresten en huishoudelijk afval – weggewerkt te hebben, was het tijd om het bankstel te verwijderen. Toen ik de kussens van het bankstel optilde, sprong er een kolonie muizen tevoorschijn. Ik schrok en vroeg me af hoe hier in vredesnaam een mens op had kunnen zitten?

Ik begreep het niet en kon me geen beeld vormen van wat hier nou exact had plaatsgevonden. Toen ik klaar was met de schoonmaak, kwam een van de buren langs voor een gesprek. Er werd mij verteld dat de persoon niet was overleden, maar levend uit de woning was ‘bevrijd’. Zij had enkele maanden, of langer, in mensonterende omstandigheden geleefd. Haar lichaam was bedekt met doorligplekken en was door alle opgedroogde ontlasting vastgeplakt geraakt aan het bankstel. De brandweer moest de bewoonster losweken voordat zij naar het ziekenhuis kon worden overgebracht.

Mensen vragen mij vaak wat het lastigste is aan mijn werk. Dat is zonder meer de rit terug naar huis. Midden in de nacht, terugrijdend op een haast lege snelweg, terwijl ik me afvraag hoe zoiets kan gebeuren? Hoe is het mogelijk dat in een welvarend land als Nederland iemand maandenlang in een berg afval ligt weg te rotten, bedekt onder de ontlasting? Leef je dan eigenlijk nog, of besta je alleen?

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden