Patrick Meershoek artikel roze groot Beeld Artur Krynicki

Het lastige van regels is dat ze moeten worden nageleefd

Plus Patrick Meershoek

Er gaat geen week voorbij, of er wordt wel een nieuwe maatregel afgekondigd om de toenemende drukte in de stad in goede banen te leiden. Amsterdam heeft dan wel de reputatie van stad waar alles kan, maar ondertussen regent het wetten en verordeningen die bepalen waar de scooter mag rijden, de hond los mag lopen en de barbecue mag walmen in het groen.

Elke maatregel is afzonderlijk goed verdedigbaar, maar alles bij elkaar ontstaat toch een ­indrukwekkend pakket wet- en regelgeving die zwaar drukt op de schouders en het gemoed van de gemiddelde burger. De tien geboden bleken al een forse opgave voor de mens, maar met de huidige APV van Amsterdam in zijn hand was Mozes waarschijnlijk in zijn eentje aangekomen bij de Rode Zee.

Het lastige van regels is dat ze moeten worden nageleefd. De praktijk leert dat veel Amsterdammers in theorie best bereid zijn de route te bewandelen die door het bevoegd gezag is uitgestippeld, maar in de praktijk, doorgaans gedwongen door ­onvoorziene omstandigheden, vaak toch graag kiezen voor het olifantenpaadje. Zeker als niemand kijkt.

Dat maakt de rol van de bijna vijfhonderd handhavers in de stad zo belangrijk. Zij hebben de ondankbare taak om namens de makers van de regels bewoners en gebruikers van de stad aan te spreken op hun gedrag. Zij­ vervullen in de openbare ruimte de rol van vader, moeder, schoolmeester, diplomaat, vredestichter, bullebak, soms allemaal op een en dezelfde dag.

Ik heb daar veel respect voor, en dat heeft alles te maken met mijn ervaring als medewerker van de plaatselijke supermarkt. Ik was daar begonnen als vakkenvuller op dinsdagavond. Mijn kwaliteiten trokken de aandacht van het management, en al snel kreeg ik op vrijdagavond en zaterdag de verantwoordelijkheid voor de afdeling groenten en fruit en de eenkoppige bemanning.

Veel van wat ik weet van de mens, heb ik daar geleerd, tussen de hagelwitte bloemkool en de kogelharde spruiten. Klanten die de prei pas op de weegschaal legden nadat ze het loof hadden verwijderd, omdat ze weigerden te betalen voor wat ze niet lusten. Klanten die demonstratief een banaan verorberden om vervolgens aan mij te vragen waar ze de schil konden laten.

Het zwaarste waren de maanden van het zachte fruit. De naderende zomer maakte van alles los. Ik moest lijdzaam toezien hoe klanten hun duimafdruk achterlieten in pruimen, perziken en nectarines om er met de gave exemplaren vandoor te gaan. Mensen die helemaal niet van plan waren om kersen te ­kopen, namen toch een gratis handje mee voor onderweg.

Amsterdam is geen groente-­eiland, maar ik begrijp de handhavers heel goed als zij vragen om meer middelen om op te ­treden. Ik had toen af en toe ook wel een stroomstootwapen willen hebben in plaats van de prijstang waarmee ik was uit­gerust. Al zeg ik achteraf: toch voor iedereen beter van niet.

Reageren? patrick@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden