Plus Column

Het kind heeft gelijk, waar ben ik in godsnaam mee bezig?

Ellen Dikker Beeld Wolff

Mijn zoontje zit een paar maanden bij Ajax als we een appje van de trainer krijgen. Hij wil op huisbezoek komen.

Op huisbezoek? Goh, wat leuk. Maar, waarom? Zou hij willen kijken hoe we wonen? Of het wel netjes en schoon is? Het kind een eigen kamer heeft? Een ­zolder of tuin waar hij kan voetballen? Of we wel volkorenproducten in de keukenkastjes hebben staan en geen frituur op het aanrecht?

Ik begin zenuwachtig door ons huis heen en weer te drentelen. Die voeding zit wel snor, maar verder voeren we een huishouden van Jan Steen.

Laat ik het zo zeggen: de huishoudelijke taken staan onderaan ons prioriteitenlijstje. Er slingeren altijd wel ­ergens kledingstukken die eigenlijk in de wasmand thuishoren, overal ligt speelgoed, stapeltjes kranten, nog wat serviesgoed en omdat we klein wonen, lijkt ons huis al snel ontploft.

Bovendien, we hebben geen zolder, een piepklein tuintje en onze jongens delen een slaapkamer.

Een paar uurtjes voor de trainer arriveert, ga ik als een razende roeland door het huis. Ik ruim op, haal een lapje over de meubels en een stofzuiger langs de plinten, boen het fornuis en verschoon de bedden.

Mijn zoontje kijkt verbaasd toe. Dan slaat de schrik me om het hart. We hebben niks lekkers in huis voor bij de koffie! Zo kunnen we de trainer toch niet ontvangen?

Mijn paniek neemt evenredig met de tijdsdruk toe. Wie kan als de wiedeweerga naar de supermarkt om iets lekkers te halen? Ik kijk mijn zoontje vragend aan.

Dan: "Mam, relax... het is de koningin niet."

Ik zak vermoeid op een stoel. Het kind heeft gelijk. Waar ben ik in godsnaam mee bezig? Dan gaat de bel. Niet veel later zitten we gezellig pratend op de bank. Met koffie. Zonder lekkers. Prettig eigenlijk om hem eens in een andere omgeving wat langer te kunnen spreken. Na een uurtje of twee stapt hij op. Ik hou er een voldaan gevoel aan over. Tot ik een paar dagen later op de club ben.

"Bij ons is hij tot twaalf uur gebleven. Hij was niet weg te slaan."

"Nou, wij hadden gevraagd of hij bleef eten. Ik heb een hele Indische rijsttafel gekookt. Hij heeft gesmuld."

Dan zegt een moeder: "Bij ons is hij blijven logeren."

Ik schiet in de lach. En we weten allebei, die trainer is overal maar een paar uurtjes geweest. Hij heeft wel wat beters te doen. Het is de Koningin niet.

Cabaretière Ellen Dikker had heel lang niets met voetbal, totdat haar zoon werd gescout door Ajax. Iedere zaterdag schrijft zij in Het Parool een column over haar 'Kleine Messi'. Lees al haar columns terug in het archief. Reageren? e.dikker@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden