Beeld Artur Krynicki

Het kan geen kwaad, meer aandacht voor het leven na de ziekte

PlusBabs Gons

Terwijl ik me al naar de uitgang wil begeven, de boekenclub is net afgelopen, fluistert ze me toe dat het beter met haar gaat, ze heeft er een paar jaar bij gekregen.

Zij is een vrouw die ik heb leren kennen bij de tweemaandelijkse boekenclub waar we allebei naartoe gaan, ik als panellid, zij als lezer. Even daarvoor waren we samen naar een film geweest, de verfilming van het laatst gelezen boek. Halverwege de film tikte ze me aan en vroeg: “Zullen we wijn gaan drinken?”

Ik stemde in, we hadden het boek immers al gelezen en het boek is altijd beter. Met uitzicht op het IJ deelden we stukjes van ons leven.

Na twee glazen namen we samen de pont terug naar het centrum. Als antwoord op mijn vraag of ze de volgende dag moest werken vertelde ze dat ze met vervroegd pensioen is.

“Uitgezaaide borstkanker. Nog een jaartje denken ze.”

Terwijl ik de meest troostvolle woorden die ik maar kon bedenken bij elkaar probeerde te sprokkelen, ging ze verder. Dat ze sinds ze het weet bewuster leeft en veel beter met haar tijd omgaat, en met haar kinderen. Meer kwaliteit van leven. Ze leek gelukkig en ik dacht aan de ondeugende blik in haar ogen toen we de filmzaal verlieten.

En nu heeft ze dus meer tijd gekregen. Als ik even later naar huis fiets denk ik potdomme, wat is het toch fijn als het beter gaat met mensen. Maar vooral ook als ze dat even laten weten. Zodat we daar ook meer bij stil kunnen staan, dat meer vieren. Meer ritueel voor welzijn. Ik wil heel graag weten met wie het beter gaat.

Op sociale media lees ik regelmatig wie ziek is. Monique heeft voor de zoveelste keer griep. Jario plaatst een foto van zijn gebroken been. Maar ook depressies en kanker komen vaker langs, het taboe omtrent deze ziekten lijkt minder te worden. Maar laten weten dat het weer beter gaat, zie ik veel minder. 

Zo kan je een jaar later een Facebookvriend tegenkomen en vragen: nog steeds netelroos? Buikloop? Bacterie van die snackbar met oud frituurvet? Nee joh, dat was begin 2019. Ah, dan heb ik de update waarschijnlijk gemist.

Ik denk dat het geen kwaad kan, meer aandacht voor weer beter zijn. Voor het leven na de ziekte. Beterhuizen naast ziekenhuizen. Beter-reisjes, op weer-gezond-verlof. En een telefoonlijn, 114 bijvoorbeeld, waar je naartoe belt om te zeggen dat het beter met je gaat.

Dat de telefoniste aan de andere kant dan vraagt, wat is uw adres? En dat ze daar dan een ambulance met mensen naartoe stuurt die het nodig hebben om even in de aanwezigheid te verkeren van iemand met wie het weer goed gaat. Dat zal vast besmettelijk werken, dat wel-zijn.

Spokenwordartiest, schrijver en ­docent Babs Gons maakt ons deelgenoot van haar belevenissen.
Reageren? b.gons@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden