Natascha van Weezel. Beeld Artur Krynicki
Natascha van Weezel.Beeld Artur Krynicki

Het is van de gekke dat er meer empathie is voor ‘die arme dorpelingen’ dan voor de mensen in Ter Apel

PlusNatascha van Weezel

Natascha van Weezel

Voor Landhotel ’t Elshuys in het Twentse Albergen staat een groepje jongeren met een zelfgemaakt spandoek. De tekst luidt: ‘Met 300 azc’ers van kleur binnenkort in Albergen verkrachting, beroving en terreur!’ Het is niet de enige poëtische tekst die de omgeving siert. Op het hotel zelf prijkt een kartonnen bord waar ‘Houd Albergen schoon!’ op te lezen valt. Een groep kinderen loopt rond terwijl ze ‘azc nee, nee, nee’ zingen. Een trotse moeder moedigt hen aan.

Deze protesten begonnen meteen nadat staatssecretaris Eric van der Burg van Asiel en Migratie het dorp had aangewezen als locatie voor een nieuw asielzoekerscentrum. Het was de eerste keer dat de regering besloot hier een vergunning voor te verlenen, zonder instemming van de gemeente. Niet alleen de inwoners waren ziedend, ook het college van burgemeester en wethouders schreeuwde moord en brand. De lokale bestuurders voelden zich ‘voor het blok gezet’ en waren ‘totaal verrast met dit besluit’. Tja, volgens mij kondigt de staatssecretaris al maandenlang aan dat hij dwang zal moeten gebruiken als gemeentes blijven weigeren om vrijwillig hulp te bieden.

Terwijl ik de gênante beelden uit Albergen aanschouwde, dacht ik terug aan de gemeentelijke inspraakavonden van 2015, waar burgers werden bijgepraat over de komst van een noodopvanglocatie in hun gemeente. De oorlog in Syrië en Irak was op een hoogtepunt en er kwamen een stuk meer vluchtelingen naar Europa dan normaal. Dat leidde tot grote ‘bezorgdheid’ onder veel Nederlandse burgers. In Geldermalsen werd vuurwerk afgestoken en werd de politie met bakstenen bekogeld. In Steenbergen jouwden tegenstanders een voorstander van de noodopvang uit. Ze scandeerden: “Daar moet een piemel in.” En in Heesch werden twee dode varkens gedeponeerd op de plek waar het azc moest komen.

Wat dat betreft is er in Albergen niets nieuws onder de zon. Toch is er naar mijn gevoel iets veranderd de afgelopen zeven jaar. Voor de Albergers lijkt een stuk meer begrip te bestaan dan voor de demonstranten van toen. Overal om me heen hoor ik geluiden als ‘het is ook niet niets voor die inwoners’ en ‘we moeten rekening houden met de heftige emoties van de bezorgde burgers’. Bullshit. Het is van de gekke dat er meer empathie wordt opgebracht voor ‘die arme dorpelingen’ dan voor de mensen in Ter Apel die al weken in de buitenlucht verblijven en gebruikmaken van toiletten die letterlijk overstromen van de stront.

Maandenlang hebben verschillende gemeentes asielzoekers geweigerd. Dit soort dwingende maatregelen is dus de enige optie. Ik hoop met heel mijn hart dat het kabinet zijn poot stijf houdt en niet zwicht voor het grove taalgebruik van de demonstranten. Zeker weten doe ik het niet, want echt dapper kun je Rutte & co. natuurlijk niet noemen. God, wat mis ik Angela Merkel met haar ‘Wir schaffen das!

Natascha van Weezel (1986) is journalist. Elke maandag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? natascha@parool.nl.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden