Plus Column

Het is stil langs de lijn bij Ajax

Ellen Dikker Beeld Wolff

'Spelen die bal! Hé wakker worden, ga eens lopen ­jongen. Wat sta je nou te doen? Hij loopt je zo voorbij. Je kan hem hebben. Ga diep dan. Speel breed. Kijk voor je. Achter je, achter je. Ga maar zelf. ­Afspelen nou! Man, man, wat speel je rampzalig vandaag. Zo moeilijk is het toch niet?"

Ouders langs de lijn zijn een fenomeen. Er was zelfs een campagne van Sire die erop ­insprong: "Geef kinderen hun spel terug."

Ouders zouden de frustraties die ze tijdens de week opbouwen afreageren op zaterdagochtend bij het voetbalwedstrijdje van hun kind. Hoogoplopende gemoederen tussen ouders onderling, met de scheids, de coach of de tegenpartij.

Ik herinner me dat ik me ook liet horen langs de lijn. De bedoeling was om vooral opbouwend te zijn natuurlijk. Aanmoedigen, joelen, juichen.

Maar soms ontglipte me ook een aanwijzing. En als ik het niet eens was met een beslissing of me op liep te vreten over het een of ander, rolde er ook weleens een verwensing over mijn lippen.

Het leidde af en toe tot mot met de vader van de Kleine Messi. Omdat de een de ander veel te negatief vond. Hij siste eens tussen zijn tanden: "Je staat hier niet alleen hè? Iedereen hoort je," om vervolgens demonstratief een paar meter verderop te gaan staan. Andersom schaamde ik me soms diep als hij weer een oerkreet vanuit zijn tenen over het veld joeg.

Nu denk ik dat ons geroep niet uit frustratie voortkwam. We vonden het vooral moeilijk die jongens los te laten. Om erop te vertrouwen dat ze hun eigen spel konden spelen. Omdat je denkt dat je het beter weet en ziet dan die mannetjes. Dat ze hun ouders nodig hebben als gids.

Ik hoorde laatst een lezing van een sportpsycholoog die verbonden is aan de UvA. Hij vergeleek die roepende ouders langs de lijn met een bijrijder als je achter het stuur zit. "Oei, kijk uit. Zag je die fietser niet of zo? Het is rood! Hier moet je links voorsorteren. Je kunt inhalen hoor."

Bloedirritant. Zo moeten die voetballende jongetjes dat ook ervaren. Maar dan in tienvoud.

Gelukkig is dat allemaal voorbij. Want bij Ajax wordt de ouders direct duidelijk gemaakt dat die interventies vanaf de zijlijn niet op prijs worden gesteld. Ajax is één ­grote cursus loslaten. Dat is meestal moeilijk, maar in dit geval heel plezierig.

Cabaretière Ellen Dikker had heel lang niets met voetbal, totdat haar zoon werd gescout door Ajax. Iedere zaterdag schrijft zij in Het Parool een column over haar 'Kleine Messi'. Lees al haar columns terug in het archief. Reageren? e.dikker@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden