Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Het is net als het hebben van veel geld op je tachtigste; wat moet je ermee?

PlusTheodor Holman

Of ik geïnteresseerd was in zijn boeken. Mijn antwoord bevatte, vanwege de omstandigheden, een gedempt enthousiasme.

Eenmaal tegenover de omvangrijke boekenkast stond ik mijn gulzigheid te verbergen, maar tegelijkertijd leken de boeken vragen te stellen aan mijn moraal: Waarom denk je dat jij deze boeken mag bezitten en hoezo vind jij dat jij deze collectie uit elkaar mag halen en wat ga je met al deze boeken doen en ben je vergeten hoeveel moeite het hem heeft gekost om dit bij elkaar te krijgen?

Ik pakte een eerste druk van een boek waarvan ik de hoge waarde ken.

“Hij zei: boeken zijn niets meer waard, verkoop ze maar. Maar ik geef ze liever weg aan iemand die boeken waardeert,” hoorde ik achter me, “en dus dacht ik aan jou.”

Mijn vingers gleden langs de ruggen. Sommige titels werkten als pornografie; tegelijkertijd werd de boekenkast een reusachtige moeder die alleen door te kijken haar kind wil corrigeren.

“Het is prachtig,” zei ik. “Het klinkt als een cliché, maar ik voel dat achter elk boek een verhaal zit.”

“Zeker. In Parijs in een antiquariaat geweest waar die eerste druk van Ulysses werd gevonden. Wat was hij gelukkig. En daardoor ik…”

“Niet wegdoen dus!”

“Maar wat moet ik ermee?”

“Naar kijken, herinneren…”

“Neem jij het maar. Die gelukkige herinneringen maken me droevig.”

“Dat is nu, op dit moment. Over een jaar is dat al heel anders.”

Ze schudde haar hoofd: “Vergeet niet dat ik dit al een keer heb meegemaakt…”

Schuldgevoel en gulzigheid maken al jaren ruzie in mijn hoofd.

Meestal wint gulzigheid waarna die recht in de armen van schuldgevoel rent.

“Je moet het niet aan mij geven. Je moet het verkopen, of op een veiling doen. Ik ga ze niet meer lezen… Die boeken zijn prachtige sieraden die ik nooit zal dragen. Ik heb er geen recht op.”

“En ik heb er niets mee.”

Ze keek zelf naar de boeken alsof ze berekende hoeveel er in een vuilniszak zouden passen.

“Ik zie hem, heus… Ook in zijn collectie, maar…” Ze weifelde, dacht na en vervolgde: “Het is net als het hebben van veel geld op je tachtigste. Wat moet je ermee? Je looprek past niet in de sportwagen die je wilt hebben, je maag kan viersterrenmaaltijden niet meer verdragen en je hebt niemand met wie je het kunt delen.”

“Ik wil ze niet,” zei ik.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden