Babs Gons. Beeld Artur Krynicki
Babs Gons.Beeld Artur Krynicki

Het is lang niet zo leuk meer. ‘Wefinnanienieclover’ klinkt toch het beste

PlusBabs Gons

In het pijpenlaatje vol tweedehands ­platen, sieraden, vazen en andere prullaria wringt zich een man naar voren. Hij vraag ons, een vriend en de eigenaresse van de winkel, of we hem kunnen helpen. Hij is al tijden op zoek naar een lied vertelt hij in het Engels. Er piept een zweem van een accent door zijn uitspraak. Vanuit zijn telefoon komt een warme, ietwat hese vrouwenstem, ze zingt iets wat klinkt als ‘coucoune’. We luisteren aandachtig en proberen te raden in welke taal ze zingt. Portugees denk ik of nee, is het niet Roemeens? We kennen het niet en ook Shazam weet het niet.

Ik zie voor me dat de man van stad naar stad reist, platenwinkels in en uit loopt, om willekeurige vreemdelingen te laten luisteren naar de zangeres. Ooit zag ik een film, Gadjo Dilo, waarin een jonge Fransman, gewapend met een cassettebandje op zoek gaat naar de betekenis van een liedje van een Romazangeres. Zijn zoektocht bracht hem tot in Roemenië.

Na onze mislukte pogingen om hem verder te helpen verlaat hij de winkel. Het liedje zingt nog wat door mijn hoofd, maar al zou ik er nog achter komen, dan zou ik de man moeten opsporen. Dan blijven we bezig.

Een dag later zit ik met mijn moeder in de auto en wordt Spargo gedraaid op de radio. We zingen hard mee.

Baby can’t you see, I want to talk it over. Baby you and me...”

Spargo is puur jeugdsentiment.

“Wat zingen we daar eigenlijk,” vraag ik. Mijn moeder haalt haar schouder op, “Wefinnanienieclover.”

“Ja precies,” zeg ik, “wefinnanienieclover.”

“Maar misschien, zingen ze toch echt iets,” oppert mijn moeder.

Bij thuiskomst google ik de liedtekst.

We’ll find a four leaf clover,” roep ik uit.

We zijn er even stil van. We zongen dit al veertig jaar. Nu we toch bezig zijn, gaan we gelijk op zoek naar andere liedjes die we al jaren fonetisch meezongen. Het blijkt dat Pink Floyd helemaal niet zong over ‘no dogs and cats are in the classroom’ maar over ‘no dark sarcasm’. En zo kunnen we nog uren doorgaan, het zijn er nogal wat.

We zetten Spargo weer op en proberen de goede tekst mee te zingen, maar het is lang niet zo leuk. ‘Wefinnanienieclover’ klinkt toch het beste.

Ik ben benieuwd of de man ooit zijn zangeres zal vinden of hij altijd zal blijven zoeken, misschien is het wel de zoektocht die de man bezig houdt. Het elke keer weer even het leven van anderen binnenlopen en samen even luisteren naar ‘coucoune’. Maar misschien zong ze wel don’t look for me in het Roemeens. Of iets heel anders.

Spokenwordartiest, schrijver en ­docent Babs Gons maakt ons deelgenoot van haar belevenissen. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? b.gons@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden