Plus Column

Het is hierom dat ik weet dat het een mooie dag gaat worden

Pepijn Lanen Beeld Corné van der Stelt

Ik heb met behulp van zwarte koffie een vlek gemaakt op een van mijn favoriete broeken terwijl ik op de fiets zit, maar die is na enkele momenten op miraculeuze wijze verdwenen. Het is hierom dat ik weet dat het een mooie dag gaat worden vandaag.

Ik merk het ontbreken van de vlek, nadat ik op de fiets al een paar ziektes aan mijn lippen had laten ontglippen, pas op als ik zit op het bankje in de speeltuin. Ik speur met mijn handen de zone aan de binnenkant van het bovenbeen, net boven de knie af, vol verwondering.

Mijn vrouw kijkt me door haar zonnebril aan met een blik die ik niet kan zien, maar wel kan voelen en maar al te goed herken. 'Gaat het?' zegt de blik, en dan niet bezorgd bedoeld, maar zuchtend.

Ik begin uit te leggen wat er allemaal speelt in mijn hoofd, maar dan is de blik alweer verdwenen, met het gezicht erbij en, ja, wat zou het ook eigenlijk. Het is immers een mooie dag vandaag.

De speeltuin ligt er zalig en zonovergoten bij. Ik laat mijn voeten ­ontsnappen uit mijn loafers en laat, terwijl mijn­ ­tenen op de tegels contact maken met het overheerlijke fijne zand, mijn gezicht overspoelen met zonnestralen en de daarbij behorende vitamine D.

Het is hier een oase van rust. Om ons heen kolkt, toetert, drukt en trekt de stad aan zijn inwoners. De eenheidsworst van toeristen, koeriers, mensen die naar of van hun werk of school gaan dan wel komen, als een soort gigantische tulbandcake uitgestort, maar wij dan hier net in dat gat in het midden.

Ik vraag me ineens af of ik ooit weleens een lekkere tulbandcake heb gegeten, of dat het feit dat het nooit echt heel bijzonder wordt, zo'n cake, inherent is aan de receptuur. Een soort herinnering aan dat het leven ook maar wrang is en dat je het geluk zelf moet maken. Maar dan in cakevorm.

Een touringbus houdt stil en spuugt zijn inzittenden de stoep op waar ze vrijwel onmiddellijk bijna omver gereden worden door fietsers die niet eens meer de moeite nemen om 'godverdomme' te roepen of, mijn persoonlijke favoriet, 'watch out, hè!'

Weer een andere touringbus doet zijn kleppen open om een zweem bezoekers weer in zijn warme busboezem op te ­nemen. De bezoekers houden mekaar angstig in de gaten vanaf het stukje stoep aan de andere kant van het fietspad; zij weten wel beter en 'watchen out, hè'. Het ruikt hier naar spekpannenkoeken en er is een trampoline.

Ik heb bijna zin om een gedicht te schrijven. Ik deel een gezonde muffin met mijn vrouw en schreeuw wat in het luchtledige over niet met zand gooien, maar niemand gelooft mij. Ik ben al te laissez-faire vandaag voor dit soort zaken. Ik voel de blik vanuit mijn ooghoeken en ook dat is oké. Ik wil hier nooit meer weg. Jammer dat ze geen ­karretje met koffie hebben.

Pepijn Lanen (1982), ook bekend als Faberyayo, is rapper, schrijver en tekstschrijver van onder meer De Jeugd van Tegenwoordig en LeLe. Elke zaterdag schrijft hij een column voor Het Parool. In het archief lees je ze allemaal terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden