Plus Commentaar

Het is een mooie dag voor liefde

Pepijn Lanen Beeld Corné van der Stelt

Het is dinsdagmiddag en het regent. Ik schuifel langs de façade van een rood bakstenen-gebouw met veel grote glazen oppervlakten. In de verte wappert een rode vlag met drie witte kruizen en ik weet dat ik op het goede spoor ben. Het gebouw gaat een hoek om en ik zie een gigantische trap naar beneden en dan glazen schuifdeuren met daarboven heel groot 'Stadsdeel Zuidoost'.

Als ik naar binnen loop, probeert iemand mij direct verder te helpen. 'Ik kom voor een bruiloft. Of nee, een trouwerij,' zeg ik, even confuus over hoe je zoiets noemt, maar de medewerkster begrijpt me meteen. Of ik het ben die gaat trouwen of iemand anders, is voor haar niet van belang en als ik zeg dat ik nog even ga zitten, hou ik nog maar nauwelijks haar interesse vast.

Ze knikt me weg en is alweer een volgende bezoeker aan het helpen. Ik neem plaats en scan de ruimte. Ik ben de eerste. Ik heb ­leren loafers zonder sokken aangetrokken, omdat de dresscode 'vrijblijvend seksueel' is. Ik steek daardoor een beetje af bij de meeste andere be­zoekers maar voel me er nog altijd uitstekend bij.

Op een ander bankje zit een meisje in zo'n Ibiza-hippiechique jurk. Bij haar in de buurt staan een paar wat oudere jongens met gel in hun haar; ik denk dat ze lid zijn of zijn geweest van een studentenvereniging. Ze dragen allemaal een spijkerbroek, maar ook nette schoenen en dan een wit overhemd, dat in die spijkerbroek zit en daar nog een giletje overheen.

Ik word helemaal duizelig van het geheenenweer tussen chic en casual. Ik neem voor het gemak aan dat ook zij aanwezig voor een bruiloft of trouwerij. Het meisje staat op om haar jurk te laten zien aan een vriendin en een oudere man die iets verderop op haar bankje zit, inspecteert stiekem mee.

Het lijkt erop alsof ze zijn heimelijke goedkeuring wel weg kan dragen. Ik probeer te raden wie van de jongens met gel in hun haar zich gratis met haar in de echt gaat laten verbinden op deze dinsdagochtend in Zuidoost.

Dan kruist mijn blik die van de oude man, en hij kijkt me intens aan, misschien wel ziedend of maniakaal of afkeurend. Of misschien kijkt hij wel altijd zo. Hoe dan ook, ik durf me niet verder met mijn ogen te bemoeien en gelukkig hoeft dat ook niet, want dan komen de bruid en bruidegom binnen.

Even later zitten we in zo'n sfeervacuüm van een zaaltje de huwelijksvoltrekking te aanschouwen en mag ik tekenen, omdat ik getuige ben en ik het helemaal goed vind allemaal. Ik heb helemaal zin om ook weer te trouwen. Een medewerkster van het stadsdeel maakt een polaroidfoto van ons met het bruidspaar in het midden.

In de auto terug vraag ik me af of we er niet van die lege blikken aan hadden moeten binden, maar dan rijden we alweer. De bruidegom tilt de bruid over de drempel en we drinken droge champagne en eten red-velvetcake, terwijl het buiten keihard waait. Het is een mooie dag voor liefde.

Pepijn Lanen (1982), ook bekend als Faberyayo, is rapper, schrijver en tekstschrijver van onder meer De Jeugd van Tegenwoordig en LeLe. Elke zaterdag schrijft hij een column voor Het Parool. In het archief lees je ze allemaal terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden