Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Het is een andere tijd, een andere jeugd, andere ouders

PlusTheodor Holman

“Wat ga je doen nu je geslaagd bent?” vraag ik aan Y. wier tas buiten met de Nederlandse vlag aan een vlaggenstok hangt.

“Ik ga met een vriendin een app maken,” zegt ze.

Ze is achttien, alle ridders zouden smachtend languit aan haar voeten moeten liggen. Er zijn alleen een paar, eveneens geslaagde klasgenoten.

Haar antwoord verbaast me.

“Wat voor app?” Ze wil er niet veel over zeggen, maar antwoordt: “Iets met time-management.”

Haar trotse vader gaat naast haar staan.

“Ik ga de startkosten financieren,” zegt hij.

Het is een andere tijd, een andere jeugd, andere ouders. Waar ik dacht te horen: “Ik ga medicijnen studeren, of ik ga een jaar naar Israël,” gaat er nu een app worden gemaakt.

Haar vriendin komt erbij. Ze kussen elkaar hartstochtelijk. De vriendinnen gaan naar hun klasgenoten.

“Waarom willen ze een app maken?” vraag ik aan de vader.

“Idealisme. Ze willen de wereld veranderen en hebben daarvoor een app verzonnen.”

Ik weet niet of de vader, die ik eigenlijk nooit heb willen kennen, een grap maakt of niet. Hij klinkt serieus.

“Kunnen ze niet beter studeren?” vraag ik.

“Ach…”

Ik voel me een oude zeikerd.

Dan komt er een jonge vrouw – nou ja, jaar of vijftig – de kamer binnen. Ze heeft voor de dochter een cadeau bij zich. Het is de nieuwste iPad. Dochter is uitzinnig blij. Haar vriendin ook. Vader ook. Hij neemt de jonge vrouw mee naar mij en stelt haar voor. Ik begrijp dat dit zijn nieuwe verloofde is. De zoveelste. Niemand hoeft te weten wat ik ervan vind, maar mijn gedachten zijn wel even bij wijlen mijn ex-buurvrouw, de moeder van de geslaagde, en ik denk aan de telefoongesprekken die ik vroeger, twintig jaar geleden, met haar voerde en die weleens eindigden met: “Had dan voor mij gekozen!” Want ze was knap. Maar ik was ook tien jaar ouder dan zij en ook getrouwd. Ze was veertig toen ze haar dochter kreeg en een jaar later was ze dood. Tegen een boom gereden met drank op, en daar heb ik zo mijn geheime gedachten over. Nu dus zeventien jaar geleden. Altijd met de oude buren een wat vrijblijvend contact blijven houden.

Ik kijk de kamer rond, zie alle geslaagden, de vader en zijn zoveelste mantelpakje. Kortom: tijd om voor jaren en jaren afscheid te nemen..

Ik sluip het huis uit.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden