Ashgan El-Hamus.Beeld Sjoukje Bierma

Het is de eerste mierzoete superheld die ik zie

PlusAshgan El-Hamus

Inspiratie is als zuurstof. Als er niks binnenkomt, kan er ook niks uit. Gisteren kwam er niks uit. Achteraf had ik het misschien meteen al kunnen weten. Ik stootte mijn grote teen bij het uit bed stappen en liep een paar minuten al hinkend te schelden op dingen die altijd in de weg staan. Ik ben niet bijgelovig, maar net bijgelovig genoeg om te weten dat je dag scheldend beginnen niet de beste start is.

De hele dag ben ik op zoek geweest naar structuur voor mijn film, want dat is wat film is: een verhaal. Een kop en een staart. Op de Filmacademie leer je dat elk ding een begin, een midden en een eind moeten hebben. Anders is het geen echt ding. Je leert wanneer een derde akte begint en wanneer de eerste eindigt. Maar gisteren had niks structuur. Iedere keer als ik het begin had, wist ik niet wat het einde moest worden en als ik het einde voor me zag was het begin alweer kwijt. Ik denk mezelf nog drie uur lang in cirkels zonder einde voordat ik bedenk dat er soms iets nodig is om je van je slapende hersens te redden.

Ik neem mezelf mee naar het museum, waar een film draait van Dana Lixenberg. Al weet ik niet zeker of ik het een film mag noemen, want het heeft geen structuur. Het zijn portretten van mensen in hun wijk in Los Angeles, de stad der engelen, en dat is wat ze zijn. Het licht gaat uit en neemt mijn hersens mee. Mijn hart klikt aan. Er zijn geen scènes, er is geen begin en geen einde. Er zijn gewoon mensen, zonder kop of staart, en het is wel degelijk een film. Ik was vergeten dat je voor de meeste mensen helemaal geen hersens nodig hebt.

Er is een meisje dat gaat trouwen. Ze draagt een glitterjurk waar duidelijk voor is gespaard. De jurk zakt bij elke beweging die ze maakt van haar linkerschouder, zoals dat gaat met glitterjurken. Die zakken af. Er zijn twee volwassen vrouwen die elkaars haren vlechten, zich niet bewust van hoe meisjesachtig ze er uitzien. Een groep mannen tapt op hoge snelheid grappen terwijl ze herhaaldelijk hun broek ophijsen. Allemaal hebben ze een riem om en toch hangen de broeken onder hun billen. Ik heb nog nooit zo veel riemen bij elkaar gezien met zo weinig functie.

En dan is er een meisje van tien of elf (die leeftijden zijn altijd moeilijk te raden bij meisjes) met een zwarte huid en een felroze Batman-tenue aan. Haar roze lieslaarzen te strak, haar handen in haar zij. Ik heb nog nooit een mierzoete superheld gezien, zij is de eerste en ik wil lachen en huilen tegelijk. Vijf minuten lang kijkt ze ons onafgebroken aan vanachter haar masker, alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat ze een roze Batman is. En niemand verlangt naar een derde akte of iets anders van structuur. We kijken naar mensen, die hebben geen structuur nodig.

Terwijl ik naar huis fiets, vliegt er een felroze Batman met me mee. Ze schudde mijn hart wakker en stuurde mijn hersens terug naar bed.

Inspiratie is als zuurstof. Als je diep genoeg inademt, hoef je het daarna alleen maar uit te blazen. Morgen blaas ik zo hard als ik kan uit, of het nou een kop is, een staart, of geen van alle. Want soms is het gewoon de grootste troost om een minuut lang te kijken naar een glitterjurk die van een linkerschouder zakt.

Reageren? a.elhamus@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden