Roos Schlikker. Beeld Lin Woldendorp
Roos Schlikker.Beeld Lin Woldendorp

Het is de dag van de barbaren

PlusRoos Schlikker

Het is het fijnste moment van de vakantie. De lunch waarbij je elkaar aankijkt en verzucht: “Is het nou donderdag? Of vrijdag? Heerlijk, we zijn de dagen kwijt.”

Momenteel klinkt vakantie als een uitheemse diersoort die we in een verre toekomst nog eens in een onontdekt Amazonegebied hopen te ontmoeten. Een achttienpotige oranjekleurige schub­schildpad of zo.

En toch. Ik ben al dagen de dagen kwijt. Dus heb ik besloten dat het een... Ga je plustaak maken! – Vergeet de Zoom niet – Heb jij die lekke vuilniszak in het trapgat gezet, lamlul? – Sorry opdrachtgever, dat was niet tegen u, dat lamlul bedoel ik. Hou even je waffel! Ah, dat was ook niet tegen u, haha. Ja, nee, ik vind het ook niet grappig – Heb je al een staartdeling geprobeerd? Oké, ik leg het uit – Hoezo, of ik de drop heb opgegeten? En de wijn opgedronken? Ik ontken alles – O ja, jij doet aan dry january. Goed, dan was ik het wel. Van die wijn dan – WHOOPTY, BITCH, I’M OUTSIDE, IT’S A MOVIE, HUH WHOOPTY – Mag die muziek zachter? Helpt bij Engels? Ja, Engels in je broekje – Ik hoorde trouwens laatst iemand zeggen dat alleen dronken mensen dry january kunnen uitspreken. Is wel waar – Heeft de hond nou net een pingpongbal ingeslikt? – Hier, je tosti. Hoezo ben je opeens vegetariër? – O wacht, je hebt nu een klassenmeet, schat. Zet maar aan – ‘JUF, STORM ZIT DE HELE TIJD PIEMOL IN DE CHAT TE ZETTEN. JUF, IK WEET NIET WAAR WE ZIJN. JUF! JUF! PIEMOLPIEMOLPIEMOLPIEMOL’ – Okééé, zet maar weer uit. Ik vertel zelf wel over de werking van de spijsvertering. Mama kan alles uitleggen. Ja, daar staat het woord anus. Inderdaad. Da’s een poepgat. Hilarisch. Kom, laten we verder… ­– nou ja, kortom, dat het zo’n dag is. Net als gisteren. En morgen waarschijnlijk ook.

Maar dan rent er een paard door de straten. Ruiterloos. In paniek. Zwaaiend met het edele hoofd. Een op het oog keurige dame laat een knalgroene kleurstofbom ontploffen in het gezicht van een agent. Gebrul stijgt op van het Museumplein. Dave Roelvink doet hitsig verslag. “Ik sta hier met gevaar voor eigen leven! Lijp, ouwe!” Het sist, joelt, gonst, gist. Steden walmen van traangas, spandoeken met leuzen als ‘Media = virus’ wapperen als vlaggen richting hemel.

Mijn kinderen en ik staren naar de beelden. En ik weet: alles kan ik uitleggen. Kofschip. Stam-plus-t. De werking van de spijsvertering. Ik kan zelfs duiden waarom mensen boos zijn. Ik kan vertellen dat sommigen geloven dat in vaccinaties gif zit, hoezeer ik daarover ook van mening verschil. Ik kan het allemaal toelichten.

Maar dat er een paard rent door de straten? Dat winkels worden geplunderd uit naam van de vrijheid? Dat gajes vuurwerk richting dieren smijt en ruiten poogt te vernielen van ziekenhuizen waarachter patiënten naar adem happen? Dat kan ik mijn kinderen niet uitleggen. Het enige wat ik eindelijk weet is welke dag het is. Het is de dag van de barbaren. En dat ik bang ben. Bang dat er nog veel meer zullen volgen.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden