Beeld Artur Krynicki

Het is 30 jaar geleden dat we naar Moskou verhuisden

PlusDerk Sauer

Op de kop af dertig jaar geleden reed een verhuiswagen de P.C. Hooftstraat binnen om onze spullen op te halen en naar Moskou te vervoeren. 

Ik verbleef zelf toen al een paar maanden in Hotel Ukraina – een prachtige ­suikertaart uit het Stalintijdperk – met aan de overkant van de rivier Het Witte Huis, tegenwoordig de zetel van de Russische regering.

In de lobby wemelde het van de zwarthande­laren. ’s Avonds was het hotel het domein van langbenige prostituees die het op een akkoordje hadden gegooid met de dezjoernaja’s – knorrige oudere dames die op elke etage de kamersleutels beheerden en zodoende het komen en gaan van gasten registreerden.

In de ontbijtzaal stormde op een ochtend een groepje gewapende en gemaskerde mannen binnen. We moesten allemaal onze portemonnee op tafel leggen en waren even later al onze cash kwijt.

Met mijn vrouw Ellen en onze toen zes maanden oude baby Tom namen we onze intrek op de twaalfde etage van een Sovjetflat aan een van de uitvalswegen van Moskou. In die tijd waren er nog nauwelijks auto’s in Rusland en dus keken we in onze beginjaren vooral naar leeg asfalt.

Beneden zat de enorme Sovjetsupermarkt Univermag. Die naam suggereert dat daar van alles te koop was, maar meer dan paar hompen vet en blikken fruit op sap was bij Univermag niet verkrijgbaar. 

Als we ’s nachts een lampje aanknipten, schoten de kakkerlakken door de flat. Dit leidde tot grote consternatie bij Ellen, die het babybedje van Tom kakkerlakvrij probeerde te houden.

De stroeve beginperiode, vroeg in de jaren negentig, is inmiddels pure nostalgie. Hotel Ukraina heeft inmiddels vijf sterren, dezjoernaja’s bestaan alleen nog in de verre provincie en naast onze oude flat staat op de plek van Univermag een hypermoderne shoppingmall.

Vandaar dat we onze Russische vrienden hebben uitgenodigd voor een Back to the Nineties Party. Ter voorbereiding keken we naar oude videobanden uit die tijd: Tom marcherend als Sovjetpionier op de kleuterschool met een rode sjaal om zijn nek. Iets ouder, bij Sonja Barend, een gedicht declamerend van Poesjkin (ik word daar nog steeds op aangesproken).

In een uitzending van het KRO-programma Profiel maakte ik me als jonge vader zorgen over de toekomst van mijn kinderen. “Ik heb ze meegesleept naar Rusland, maar wil ik wel dat hier hun toekomst ligt? En als ze een Russisch meisje trouwen, is er dan nog een weg terug?”

Precies dertig jaar nadat de verhuiswagen Amsterdam was uitgereden, heeft dat laatste vraagstuk zichzelf moeiteloos opgelost. Onze Tom is al weer jaren gelukkig met zijn Olga.

Deze week stopte er opnieuw een verhuiswagen voor onze deur, nu in Moskou. Aan boord ging de familiewieg, waar elk moment de eerste Russische Sauerbaby in kan komen te liggen.

Derk Sauer is uitgever van The Moscow Times en columnist van Het Parool. Hij is ook ­oprichter van de Russische krant Vedomosti en oud-uitgever van RBK Gazeta.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden