PlusOpinie

‘Het groen legt het af tegen de ambitie’

Deze week werd bekend dat twee derde van de volkstuinders in Duivendrecht mag blijven. Tuinpark Nieuw Vredelust, waar Marjolijn de Cocq een volkstuin heeft, moet wel wijken.

Tuinpark Nieuw Vredelust in Duivendrecht. Beeld Jakob Van Vliet

Als binnenstadbewoner vlakbij een van de smerigste verkeersaders van Amsterdam, waar ‘CityTrees’ de beoogde oplossing waren om fijnstof en stikstofdioxide uit de lucht te halen, ben ik gezegend met mijn echte bomen. Die rare mospanelen bleken een totale mislukking en leverden, langs de gevels van de Valkenburgerstraat, niet minder maar méér stikstofdioxide af. Het groene mos verpieterde.

Maar ik, ik heb een huisje op tuinpark Nieuw Vredelust. Omringd door berken, wilgen, een verdwaalde eik, met hoge vlinderstruiken en nog het een en ander wat ik niet kan benoemen, maar wel koester. Mijn oase, in een onherbergzaam deel van de stad. Vlakbij de Johan Cruijff Arena en de A2, waar vier tuinparken, onder de aanvliegroute van Schiphol, jarenlang een groene long hebben gevormd. Op Amsterdamse bodem, maar onder de vlag van gemeente Ouder-Amstel. Het passeren van het blauwe bordje ‘Duivendrecht’ betekent dat ik jaarlijks, bovenop mijn huur (588,11 euro), 65,32 euro forensenbelasting moet afdragen.

Zwaard van Damocles

Helemaal rijk heb ik me nooit durven rekenen. Bij de aankoop, ruim vier jaar geleden, hing het zwaard van Damocles al boven Nieuw Vredelust en de drie belendende tuinparken: Ons Lustoord, Dijkzicht en De Federatie. Woningen moesten er komen op deze plek, dat was de overduidelijke ambitie van Ouder-Amstel; maar door gesteggel tussen de voornaamste grondeigenaar Amsterdam en Ouder-Amstel, en de onduidelijkheid over de mogelijkheid en wenselijkheid van woningbouw onder de aanvliegroute van Schiphol, leek de eerste steen voor een nieuwe wijk lang ver weg.

Afgelopen woensdag in deze krant dan toch het bericht: ‘Volkstuin weg voor woning.’ Tuinpark Nieuw Vredelust moet wijken voor de bouw van 4500 woningen bij Duivendrecht.

De uitkomst van de structuurvisie van Ouder-Amstel over wat, na Duivendrecht en Ouderkerk aan de Amstel, de derde woonkern in de gemeente moet worden onder de naam De Nieuwe Kern.

Het had slechter kunnen uitpakken voor het totaal van de vier tuinparken, die al die tijd samen optrokken in hun strijd om voortbestaan. Twee derde van de tuinders kan blijven, en dat voor de lange termijn. ‘Alleen’ Nieuw Vredelust en een strook van Ons Lustoord gaan eraan. Verdreven tuinders kunnen een nieuwe plek krijgen in het gebied, al wordt dat een kleinere. De toon is welwillender dan een paar jaar geleden. Er is kennelijk toch een beetje geluisterd naar de argumenten die de tuinparken als insprekers bij talloze commissievergaderingen hadden aangedragen, voor het behoud van bestaand groen als onderdeel van de nieuwe woonwijk.

Drie seizoenen

Mooi ook dat de komende drie maanden ‘alle betrokkenen’ nog hun mening mogen geven voor de plannen definitief worden. En hé, tuinders van Nieuw Vredelust, was er niet ooit die brief waarin ons werd gesommeerd per december 2019 te ontruimen? Nu hebben we tenminste nog drie seizoenen te gaan, met een huurcontract dat eindigt in oktober 2022! Misschien zelfs wel langer, want het laatste woord over Schiphol is natuurlijk ook nog niet gezegd.

Maar hoe snel het kan gaan als de besluiten eenmaal zijn genomen en de grond bouwrijp is gemaakt, zie ik dagelijks bij mijn gang naar de Paroolredactie op de Oostelijke Eilanden, waar om de krant heen de wijk Oostenburg uit de grond schiet. En het komt toch hard aan, als je leest dat de eerste woningen al in 2024 gereed moeten zijn. Onze inzet om ál het groen in dit stukje Duivendrecht maatgevend te laten zijn voor de plannen voor een nieuwe woonwijk, in plaats van een bijgedachte, is mislukt. Het is de ambitie van Ouder-Amstel die wint.

Want het gaat echt niet alleen om die woningen, waarvan we het er allemaal over eens kunnen zijn dat die hoognodig zijn. Het gaat ook om hotels (binnen de Ring, en buiten de Amsterdamse hotelstop), kantoren en bedrijven rondom station Duivendrecht. Trainingscomplex De Toekomst van Ajax moet een stuk van het huidige terrein prijsgeven, maar kan daarna uitbreiden. Op de plek van mijn tuin komt, als ik het goed zie, een voetbalveld.

Schoffelen

Het is een fenomeen op zich, zo’n tuinpark. Een vereniging met een eigen politieke en sociale dynamiek, die voor de Haagse kaasstolp niet ­onderdoet. Met verplichte werkbeurten in het algemeen groen en een oude garde en nieuwe aanwas die zich tot elkaar moeten ­verhouden.

In de strijd om het behoud van Nieuw Vredelust hebben we op het park publieksactiviteiten georganiseerd; lezingen, cursussen en workshops, plantjesmarkten en open tuindagen. We werpen ons op voor het keurmerk Biologisch Tuinieren – alles om het beeld te kantelen van die rosé slurpende bezetter van dure grond, die zich niks gelegen laat liggen aan de noden van anderen.

Toegegeven, toen ik mijn huisje kocht, was mijn eerste voornemen een diep gat in de grond te graven om daarin mijn wijn te koelen. Dat gat is er nooit gekomen – al was het maar omdat de boomwortels het niet toelieten. In plaats daarvan hoorde ik me mezelf bij de Algemene Ledenvergadering laatst aanmelden als coör­dinator van de schoffelploeg. Dat is dus wat me nog drie seizoenen te doen staat: op zaterdagochtend alle dwaalgrasjes en ­­-groeisels van en langs de paden wegschoffelen.

Dat kunnen die bulldozers straks een stuk sneller hun werk doen.

Marjolijn de Cocq is Coördinator boeken bij Het Parool en bezitter van een volkstuin op Nieuw Vredelust.Beeld Artur Krynicki
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden